در روزگار نه چندان دور صحبت از مردانی مرد بود که برای عبور از میدان مین برای باز شدن معبری که بتواند شاید !!!!گردان یا گروهانی خط محاصره را بشکند، تن و جسم خود را به روی آن می افکندند تا شاید مفری باشد برای نجات جان همرزمان و فرزندان این خاک ،بی هیچ چشم داشتی ، بی هیچ ادعایی…..
و اما اکنون….. در روزگاران بعد از آن …
الفاظ و عبارات را شاید استعداد تعریف و تمجید نباشد گفتن و گفتن از مقام کسانی که باعث و بانی بهداشت جسم و روحند، آنانی که خط سیر جسم و روح را ترسیم میکنند بر پایه ی سلامتی که برای اخلاقی زیستن است، برای شاد زیستن و برای زیستنی انسانی است.
آنانی که خود میدانند « یا من اسمه دواء و ذکره شفاء» او بالاترین درمانهاست.
میدانم این کلام اعظم چنان با گوشت و خون و پوست کسانی عجین گشته، که علم را در کنار تخصص ،تعهد را در کنار اخلاق ورق زده اند – آنانی که خود وسیله ای هستند برای رسیدن بیماران به سلامتی و تندرستی…..
نعمتی گران قدر که انسان تا زمانیکه برخوردار از آن است قدر و منزلتی برایش قائل نیست ….
کوتاه سخن اینکه:
اگر برای آنان شهادت و رسیدن به فیض الهی از میدان خمپاره و تیر و ترکش و مین می گذشت – خود میدانند این سعادت برای اینان از راه خدمت به انسانهای بیمار میگذرد.
اما شیوع کرونا و وضعیت اسفناک مردمان وطنم آزمونی بود سخت و جانکاه برای این گروه، آزمونی که اینان ثابت کردند که از تبار و نسل همان سربازان بی نام و نشان وطنند.
کسانی که بی هیچ ادعا با کمترین امکانات اینگونه برای حفاظت از جان بیماران، خویشتن خویش را در معرض ویروس مهلک قرار دادند،بلاشک ثابت کردند که گاهی میشود بر خلاف جریان آب نیز شنا کرد ….
پ.ن. تقدیم به آنانی که بدون هیچ انتظار و امتیازی برای نجات جان همنوعان خود تن و روح به دریای پر التهاب بیماری زدند.
www.ulkamiz.ir
