به یاد پزشکان و پرستاران و کادر درمان

پایگاه خبری اولکامیز- علی یشارتی ، امچلی : یادی کرده باشیم ازعزیزانمان در بیمارستانها.
دکتر جلیل غیادی در بستر بیماری که مبنای نگارش این مقاله نیز می باشند

آنان که انسانیت را در قلبشان بر افراشتند ، جایگاهی شایسته در یاد و خاطر ما خواهند داشت.

پرستارانی که امروزه زندگی بسیار فلاکت بار و ملال آوری را تجربه می کنند.

سپاس و درود بیکران باد بر پزشکان و پرستارانی که ، جای بند ماسک صورت شان بسیار مقدس تر از جای مهری است که بر پیشانی بعضی ها نمایان می باشد
شاید دلیل نا امیدی ما از آینده این باشد که دنیا را با تجربه های محدود خودمان می سنجیم.

این دوره زمانه ، زمان خوبی برای زندگی کردن به نظر نمی آید.
خسته ایم از روزگار با غصه های بی شمارش .
چنان دلتنگ که برای زخم ناسور دل خویش، دل غم نورد ما بحر غمخواری ، غمخوار می طلبد .

درد دل پیش که گوئیم
غم دل با که خوریم
گویا درد بی درمان و راه بی پایان اش به راهی سوار است که پایانی ندارد .
حتی برای رسیدن به تعادل و توازن روحی و جسمانی ، در سوگواری هایمان مجال گریه کردن و در آغوش کشیدن عزیزانمان را نداریم .

چه کسی قادر است مساحت رنج ما و محیط دلتنگی هایمان را بدست آورد پیش از آنکه در انجماد تنهایی و سکون یخ ببندیم ؟
با این حال برای اینکه امیدوار بمانیم مجبوریم به پیش برویم چون از توان افتادن و بی رمقی ره به جایی نمی برد، رویکرد هر چه که باشد باید درک شود
حوادث و روزمرگی ها بطور فزآینده ای تلاش بیشتر ما را طلب میکند
امید است دردهای نهفته در درون ز تن در آید تا رشته سخن را که گسسته بود ، به عشق و امید و زندگی پیوند دهیم .

www.ulkamiz.ir