راهنوردی با نیچه

۱۴۰۱-۱۱-۱۲

۰ 88 خواندن این مطلب 3 دقیقه زمان میبرد

پایگاه خبری اولکامیز – عظیم قرنجیک:

نیچه: “هرچه مرا از پای درنیندازد، قوی ترم می سازد.”

کوهنوردان، زائرانی اند که از این کوهها بالا می روند “تا سلامت خود را بازیابند و چرک زندگی روزمره را از تن بِکَنند .”

… قدم زدن یکی از فعالیت انسانی است که به راستی توجه را به جنبه های مثبت زندگی معطوف می کند. روشی است که از طریق آن به فضاهای اطرافمان سامان می دهیم و جای خود را در این جهان می یابیم. شاهدی عینی است مبتنی بر آنکه تکرار- نهادن پای جلوی پای دیگر- در واقع می تواند به فرد کمک کند تا پیشرفتی با معنا داشته باشد. تصادفی نیست که پدر و مادر نخستین قدم های فرزندشان – اولین، و بزرگترین قدم های استقلال- را جشن می گیرند.(ص.۳۵-۳۶. راهنوردی با نیچه…)

… قدم زدن هم برای رسیدن به مقصود و هم برای سلامتی پرفایده است. از سوی دیگر این فعالیت برای هنرمندان و اندیشمندانی چون نیچه رابطه تنگاتنگی با خلاقیت و اندیشه فلسفی داشته است. رها ساختن افکار، فکر کردن در حالت سرپا، به نتیجه رسیدن- اینها به هیچ وجه استعاره مطلق نیستند، بلکه تجسم گونه ای از گشایش ذهنی اند که تنها حین حرکت می توان به آن دست یافت.

ژان ژاک روسو…می گوید” تنها وقتی در حال قدم زدن باشم می توانم کاری را به ثمر برسانم. دشت و صحرا اتاق مطالعه من هستند.” تاریخ فلسفه عموما متشکل از افکاری است که حین حرکت شکل گرفته اند.

.. بودا، سقراط، ارسطو،… کانت، روسو… این متفکران نمی توانستند برای مدتی طولانی یک جا بنشینند. همچنین برخی از آنان که قدم زدن همه فکر و ذکرشان بود دریافته بودند که پرسه زنی سرانجام می تواند به مقصدی دیگر ختم شود: به راهنوردی حقیقی، این اکتشافی است که نیچه در کوهستان آلپ بدان دست یافت.

طبق گفته نیچه” به اندازه هر متفکر دیگر بالا روم، به سوی هوای پاک و یخین آلپ، جایی که هیچ مِهی برنمی خیزد تا بر مناظر اطراف پرده افکند، جایی که ماهیت عمومی چیزها در آن نخراشیده، گوهرمآب و در عین حال کاملاً شفاف و فهمیدنی است.” راهنوردی برخلاف سایر مشغولیات، کاری است که پاداش آنی خود را دربر دارد، و جلوه های ناخوشایند آن غالباً در شمار سودمندترین جوانبش قرار می گیرند. درد مبهم تجمع اسیدلاکتیک در ماهیچه های ران و ساق پا یادآور آن است که جسم- جسم تو- زنده است. توانایی انسان برای مهار درد به طرز غریبی امیدبخش است. آیا توان داری که برای صعود بعدی، برای پشت سرگذاشتن صخره های بیرون زده ی مجاور، از جا برخیزی؟ زندگی معمولاً با درد و آزار همراه است؛ ولی حداقل امر این است که راهنورد، خود می تواند تصمیم بگیرد که چگونه قرار است زجر بکشد.

نیچه در کتاب ” غروب بتان ” به خواننده خویش اطلاع می دهد:” اندیشه های با ارزش آن هایی هستند که قدم زنان می آیند…”… بیشتر کوره راه های کوهستان آلپ در واقع اصلاً ” راه ” نیستند، بلکه به زمزمه هایی خفیف می مانند که بر اثر سایش زمین و سنگ ریزه های جا به حا شده ایجاد شده اند. در این جا این امکان فراهم است که به ماهیت پنهان راه رفتن پی ببری- این که کجا رفتن، و چگونه رسیدن به آن جا، فقط به خود تو بستگی دارد…. امرسون در سخنرانی خود تحت عنوان ” تاریخ طبیعی خرد” می نویسد:” هر روحی با صلابت بر مسیر خود گام می نهد، و با این کار شگفتی کسانی را که راه او را نمی بینند برمی انگیزد.” چنین طرز تفکری با نوعی احساس رهایی رعب آور همراه است. به علاوه من دریافته ام که حفظ تعادل در مسیر به هیچ وجه ساده نیست. با این حال، پس از شروع راهنوردی چشیدن طعم آسودگی مطلق کاری دشوار خواهد بود.(ص.۳۶-۳۸)
… هدف نه گریزی همیشگی ، بلکه فرو دادن دمی از هوای تازه بر سر کوهستان است تا بعدها در جمع همراهانش در شهرهای کف دره سرزنده و استوار باشد…(ص۴۱)

نیچه :” … تنها چیزی که می خواهم، اندکی رهایی است… منقلبم از نارهایی های بسیار و به غایت فراوان که مرا در بند کرده اند.”