عید قربان امتحانی برای انسانیت نه فقط مناسک عبودیت
پایگاه خبری اولکامیز – محمدرضا یارعلی؛ فعال رسانه آق قلایی و خبرنگار جوان رسانه اولکامیز در باره عید قربان مطلبی خواندنی، پرمحتوا و قابل تأمل نوشته است که در پی می آید:
یادداشتی برای آنان که عید را زندگی میکنند، نه فقط جشن میگیرند.
در تقویم رسمی کشور، عید قربان یکی از بزرگترین مناسبتهای مذهبی است؛ اما در تقویم زندگی مردم، این روز برای همه یک معنا ندارد.
برای بعضی، عید یعنی لباس نو، گوسفند قربانی، و سفرهای رنگین. اما برای خیلیهای دیگر، عید یعنی شرمندگی پدر، سکوت مادر، و نگاهی غمگین از پشت پنجره.
مگر نه اینکه قربانی، یادگار ابراهیم است؟ پس چرا گاهی فقط به ذبح حیوان محدود شده؟
مگر نه اینکه خداوند فرمود: نه گوشت و خون قربانی، بلکه تقوای شما به او میرسد؟
در عید قربان، آنچه باید قربانی شود، فقط گوسفند نیست. باید از غرورمان، از بیتفاوتیمان، از رفاهطلبی بیحسابمان هم چیزی قربانی کنیم.
کودکانی هستند که برای لباس نو فقط به ویترینها نگاه میکنند. خانوادههایی که حتی نای تبریک گفتن ندارند، چون عیدی برای ارائه ندارند. کسانی که بهجای عید، شرمندگی را جشن میگیرند و در سایه سکوت، عزتشان را حفظ میکنند.
آیا وقت آن نرسیده که عید را بازتعریف کنیم؟
عید، فقط وقتی عید است که همه در آن سهم داشته باشند.
وقتی شادی از خانه ما عبور کند و به خانه همسایه هم برسد.
وقتی فرزند ما لباس نو دارد، اما به این فکر کنیم که «فرزند همسایهام چه؟»
بیایید سهمی از عید را کنار بگذاریم؛ نه فقط نان و گوشت، بلکه احترام، توجه، و انسانیت.
بیایید امسال، گوسفند که هیچ، بیتفاوتی را قربانی کنیم.
شاید این، بزرگترین مفهوم عید قربان باشد.
این یادداشت را به نیت آنهایی نوشتیم که امسال هم لباس نو ندارند، هم لبخند.
و به امید آنهایی که عید را با نجات آبروی انسان، زنده نگه میدارند…
www.ulkamiz.ir
