مشکل لاینحل زباله درمعابر و کوچه های روستا

پایگاه خبری اولکامیز – امان محمد خوجملی، فعال اجتماعی : طی سه ماه آخر سال گذشته کل روستای حالی آخوند را یک دور کامل از زباله های موجود پاکسازی کردیم. هرجمعه از ساعت نه تا ده و نیم به مدت یک و نیم ساعت. بعضی جاها را دو بار، بعضی جاها را سه بار، بعضی جاها را چهار بار، پاکسازی کردیم.

خودم کوچه نانوایی کنار خانه خودم را هر روز موقعی که از نانوایی بر می گردم پاکسازی می کنم. این امرنشان می دهد زباله هر روز ریخته می شود و به پاکسازیهای صورت گرفته چندان توجهی نمی شود. زباله ها بیشتر از نوع پلاستیک پفک نمکی و بیسکویت و لواشک و نوشمک و لیوان بستنی و قاب سیگار و قاب یک بار مصرف غذا می باشد.

به هرحال زباله ها به هر دو قشر کودکان و بزرگ سالان تعلق دارد. هر روز خودم جلو چشم مردم رسیدهای کارتخوان نانوایی را جمع می کنم و به خانه می آورم و به سطل زباله می اندازم. ولی مردم همچنان بی تفاوت هستند و خیلی به نظافت اطرافشان دقت ندارند. این کار می تواند چند علت داشته باشد. علت اولش این است هنوز خیلی از مردم به ممکن بودن این کار واقف نیستند و فکر می کنند این کار شدنی نیست. علت دومش این است مردم به کوچه و خیابان تعلق خاطر ندارند و فکر می کنند متعلق به خودشان نیست و کثیف بودن معابر اشکالی ندارد.

حال چه باید کرد؟

به نظر من جواب به این چه باید کرد خیلی مهم است. اولا کار فرهنگی زمان بر است و نباید مایوس شد. یاس و نا امیدی بزرگترین دشمن انسان است که نباید به آن راه داد. اعتقاد برای مردم عادی(عوام) در طول زمان با دیدن ایجاد می شود تا خواندن و شنیدن. ما باید برای بستر سازی فرهنگی این کار را با قاطعیت ادامه دهیم تا به مرور زمان جا بیفتد. فرهنگ به مرور زمان طی سالها ایجاد می شود وباید آن را قبول کرد. کودکان بزرگترین آلوده کننده ی معابر روستاها هستند.

من هر جا خانمها را می بینم به آنها تذکر می دهم که به کودکانتان بگویید این پلاستیکها را به خانه ببرند و آنرا به سطل زباله خانه بریزند. اما متاسفانه خودِ این خانمها به این موضوع خیلی حساس نیستند.

من هنگامیکه با یک خانم در کنار مغازه روستا صحبت می کردم هم به صحبتهای من گوش می داد و هم با تکان دادن سر حرفهای من را تایید می کرد و هم پوست پرتقالی که خورده بود را جلو چشم من به زمین می انداخت.

اینها هیچکدام به خاطر لجاجت نیست. یا به خاطر فقر فرهنگی است یا هنوز اهمیت آنرا درک نکرده اند. ما نمی توانیم ازاین افراد ناراحت شویم چون این کار در ذهن آنها هنوز تازگی دارد. بدون شک خیلیها هم رعایت می کنند.

دوستان اگرپیشنهادی به ذهنشان برسد با من در میان بگذارند. راههای تشویقی و تربیتی و ایجاد انگیزه از راههای مختلف برای کودکان در اولویت باشد و راههای تنبیهی را به آخرین مرحله گذاشت.

ما از سال جدید تصمیم گرفتیم پاکسازی را ماهی یکبار آخرین جمعه هر ماه انجام دهیم. این کار را به صورت دائمی ادامه خواهیم داد تا جاییکه همه یاد بگیرند کثیف بودن معابر برای همه عار و ننگ است و همه از آن دوری کنند. به امید آنروز خیابانها و کوچه های پاک و تمیز.

www.ulkamiz.ir