پروژه‌های نیمه‌تمام انرژی؛ نماد اقتصاد زخمی ایران
پایگاه خبری اولکامیز – بهرام جرجانی، کارشناس حقوق و فعال اجتماعی: در ایران یک رسم نانوشته وجود دارد: هر دولتی می‌آید، چندین پروژه عظیم انرژی را کلنگ‌زنی می‌کند تا تصویرش روی جلد روزنامه‌ها برود و در قاب تلویزیون لبخند بزند. اما همان لحظه‌ای که دولت تغییر می‌کند، پروژه‌ها هم مثل لباس کهنه از تن توسعه کشور کنده می‌شوند و به انباری فراموشی سپرده می‌شوند.
پالایشگاه آناهیتا در کرمانشاه، پتروشیمی گلستان، خط لوله صلح، و ده‌ها نیروگاه بادی و خورشیدی نیمه‌تمام، همه شاهدان خاموش این چرخه معیوب‌اند. میلیاردها تومان هزینه، زمین‌هایی که به اسم توسعه تصاحب شدند، تبلیغاتی که با بودجه عمومی روی بیلبوردها رفت… اما نتیجه؟ یک سازه زنگ‌زده، یک تابلو فرسوده، و جوانانی که سال‌هاست چشم‌انتظار شغلی هستند که هرگز نیامد.
🔸 تحلیل ماجرا ساده است:
در کشوری که قواعد الزام‌آور حقوقی برای تکمیل طرح‌ها وجود ندارد، پروژه‌ها تبدیل می‌شوند به ابزار سیاسی. دولت جدید علاقه‌ای به تمام کردن کار نیمه‌کاره دولت قبلی ندارد، چون می‌خواهد کارنامه خودش را بسازد. اینجاست که سرمایه ملی در منازعات سیاسی دفن می‌شود.
🔸 پیامدها هم روشن است:
هزینه یک پروژه از ۵۰۰ میلیارد به چند هزار میلیارد می‌رسد.
سرمایه‌های زیرساختی پیش از بهره‌برداری فرسوده می‌شوند.
اعتماد اجتماعی مثل شیشه ترک‌خورده می‌شکند.
و نهایتاً، به جای صادرات انرژی و قدرت منطقه‌ای، سهم ما می‌شود حسرت و فرصت‌های ازدست‌رفته.
🔸 راهکار واقعی:
راه‌حل این بحران، نه کلنگ بیشتر، که قانون بیشتر است. باید قانونی شفاف وجود داشته باشد که هر دولت را مکلف کند پروژه‌های نیمه‌تمام را تکمیل کند، پیش از آنکه به سراغ رویاهای تازه برود. باید سامانه‌ای ملی و قابل‌دسترس ایجاد شود تا مردم، لحظه‌به‌لحظه بدانند هر پروژه در چه وضعیتی است و هر ریال کجا هزینه شده. و باید مدیرانی که پروژه‌ها را قربانی سیاست می‌کنند، پاسخگو شوند؛ نه آنکه با لبخند به سمت صندلی بعدی بروند.
تا روزی که کلنگ‌ها برای تبلیغات زده شوند و نه برای توسعه، انرژی ایران همچنان اسیر ویترین‌های سیاسی خواهد بود؛ و هر تابلو زنگ‌زده یک یادگار تلخ از خیانت به آینده است.
www.ulkamiz.ir
