جامعه و سؤال آخرت
پایگاه خبری اولکامیز – آنه محمد مارامایی
در اعتقاد مسلمانان دنیای ما درکره خاکی. محدود به همین عمر چنددهه ای ماست. بعد مسلمانان به دنیای آخرت میروند ودرآن دنیا جاودان می مانند ودیگرمرگومیری درآن دنیا نیست. اما دراعتقاد منکران خداوند دنیای هر انسانی همین دنیای خاکی ماست ودنیای آخرتی که جاودان باشد نیست.
مسلمانان معتقد هستند که انسان ها چندان نقشی در تقدیر و سرنوشتی که خداوند در روز ازل برای هرکسی تعیین کرده ندارند. اما منکران این واقعیت گویند دنیای هرکسی فقط دست خودش با توجه به علم.دانش هنر.تجربیات و…اوست
اما هدف از بیان این مطالب:
اگر درآخرت ازمن مسلمان سؤال کنند که دنیای چند دهه ای خودتان را درکشورتان چگونه گذرانده آید؟
من برای این سوال متأسفانه جواب منطقی و قانع کننده ندارم.چون خودم هم نمی دانم که عمر پنج دهه ای خودم دردوران انقلاب که همیشه پر از:
استرسنگران.نگرانی.پرخاشگری.بگیروببند و…بود درچه وضعیتی گذرانده ام.
پنج دهه ای که با هزاران امید و آرزو در پیشگاه خداوند رحیم .دعاها کرده ام.صدقات داده ام.نذرها کرده ام و… که شاید وضعیت مردمان جامعه ما بهتر شود اما بهتر نشد که هیچ بدتر هم شد.اما واقعا چرا ؟
من با توجه به این وضعیت زندگی ام چه جوابی می توانم درآخرت بدهم؟
بهرحال جواب دادن به سؤالات آخرت بسیار سخت خواهد بود ما اگردوران پنج دهه ای انقلاب کشورمان چون کشورهای دیگردرحالت بهتر.نرمال تر.ایده آل تر و… می گذشت.
میدانستم چگونه به سئوالات آخرت جواب دهم تا شرمنده پیامبر(ص) نشوم.
دلیل آن این است که انسان ذاتا در محیط وزندگی نرمال افکارش بهتر کارآیی دارد ومی داند کهچه چیزی را کجا وچگونه انجام داده است.
اما همانطوریکه بیان کردم انسان درحالت استرس نگرانی. عصبی بودن و… خود نمی داند کهچه کاری را چگونه انجام داده ا
عقلا وانصافا باید مبنا براین قاعده باشد که اگرکسی عمدا قصوری درکارهایش انجام داده مجازات شود واگر اموری را به نیکی وبه حالت احسن انجام داده پاداش واجر اخروی نصیبش شود. نه اینکه اموراتش را درحالت غیرنرمال و غیرعادی درجبرزمانه انجام داده وبخاطر آن مجازات شود.
نمونه: امروزه متأسفانه شاهد هستیم که به برکت اقدامات نامناسب برخی از مقامات مسئولان کشورمان امور معنوی .دینی.شرعی و… کلا روبه تعطیلی است.
وقتی هم ازمردم سؤال می نمائیم می گویند: همانطوریکه پیامبر(ص) در۱۴ قرن پیش فرموده:
فقراز در که وارد خانه ای شود ایمان از پنجره بیرون خواهد رفت.
ماهم بخاطر فقر وناداری ازبس گرفتار واسیر زندگی گشته ایم که اموردینی وشرعی را ناخواسته فراموش کرده ایم.
خب با توجه به این حقیقت یک مسلمان ایرانی که کل عمرپنجاه ساله خویش را دردوران انقلاب درفقر.ناداری .مصیبت.و… بوده چه جوابی می تواند به سؤالاتی که در آخرت ازاو پرسیده خواهد شد.بدهد؟
بهرحال اگر روز و روزگاری وضعیت زندگی ما ایرانیان طوری نظم پیدا کند که هر انسان ایرانی بداند هرکاری را درچه وضعیتی انجام داده ویا چه کارهایی را در چهوضعیتی نتوانسته انجام دهد .
بعد بر اساس این واقعیت درآخرت به سوالاتی که ازاو پرسیده می شود جواب دهد نه اینکه در وضعیت غیرنرمالی اجبارا قرار گرفته باشد وبعد باید جوابگوی اعمال خویش باشد. مثلا یک فرد زندانی محروم از قلم وکاغذ و… رادرزندان بگویند خاطرات زندگیت را دقیقا دردوران زندگیت درزندان بنویس!
او چهکاری می تواند انجام دهد؟ آیا درآخر باید این زندانی بخاطر ننوشتن خاطرات دوران زندان خویش مجازات شود
با توجه به این مثال ایرانیان که درطول پنج دهه ازامکانات ضروری زندگی محروم بوده اندچطور میتوانند رضایت خداوند ورسول خداوند (ص )را بدست آورند؟
مثلا درپنج نوبت نماز درمساجد حاضر باشند درنمازهای هرهفته جمعه حاضر باشند .صله ارحام بجا آورند به دید وبازدید همیشگی مشغول باشند
درهر جامعه ای هرانسانی با توجه به عدم نگرانی.ناراحتی و…می تواند به امورات اخروی بپردازد. اما متأسفانه ایرانیان بخاطر فشارهای اقتصادی.تورم آنچنان شبانه روز به کار وتلاش مشغول هستند که امورات دینی وشرعی خودرا نمی توانند بدرستی انجام دهند .
بعنوان نمونه: من روحانی بزرگواری را می شناسمکهجهت تأمین مخارج زندگی از ساعت۵ صبح تا ساعت ۵ بعدازظهر درجاده ها مسافر کشی می نماید.
خب روحانی که باید درپنج وعده نماز درمساجد پیش امام باشد.وقتی اهل خانواده اش درگذران زندگی درمانده گشته اند چه کند؟
درآخرت خداوند چگونه چنین روحانی زحمتکش کهجهت آبروی خودوخانواده اش ناچار مسافر کشی میکند را مجازاتکند؟
خلاصه:
دنیای ما ایرانیانخود داستان ها دارد که اصلا انسان می ماند که چه بگوید؟
مردمان مظلومی که جبرزمانه آنها را درانجام وظایف دینی ناتوان کرده چگونه باید بخاطر کوتاهی درانجام امورات دینی وشرعی مجازات شوند؟
مگر شرایط زندگیشان مناسب بوده که آنها به امورات دینی و شرعی مشغول باشند؟
www.ulkamiz.ir
