بولاموق

پایگاه خبری اولکامیز- حاجی گلدی کر:

بلمق؛ وقتی یک رسم کوچک، فرهنگ بزرگی را زنده نگه می‌دارد

فرهنگ، همیشه در اتفاق‌های بزرگ متولد نمی‌شود؛
گاهی در یک واژه، یک رسم، یک غذا و یک سفره ساده زندگی می‌کند.

در میان ترکمن‌ها، با تولد نوزاد، خانواده به شکرانه این تولد، بلمق می‌پزند و نزدیکان و خویشاوندان را دعوت می‌کنند؛ رسمی ساده که در پسِ آن، معنایی بزرگ نهفته است: شادیِ یک خانواده، با دیگران قسمت می‌شود.

شاید بلمق در نگاه نخست، تنها یک غذای سنتی باشد؛ اما اگر آن را به یاد آوریم، درباره‌اش بنویسیم و برای فرزندانمان روایت کنیم، دیگر فقط یک غذا نیست؛ تکه‌ای از حافظه فرهنگی ماست.

حفظ فرهنگ، الزاماً از ثبت آیین‌های بزرگ آغاز نمی‌شود؛
از همین جزئیات کوچک آغاز می‌شود؛ یکی‌یکی، رسم‌به‌رسم، واژه‌به‌واژه و خاطره‌به‌خاطره.

اگر هر نسل، بخشی از فرهنگ خود را بشناسد و به نسل بعد منتقل کند، آن فرهنگ فقط در گذشته باقی نمی‌ماند؛ در ذهن و زندگی آیندگان ادامه پیدا می‌کند.

امروز شاید یک کودک، نام بلمق را برای نخستین‌بار بشنود؛
اما همین یادآوری‌های کوچک است که می‌تواند یک رسم را در ذهن او ماندگار کند و فردا، او روایتگر آن برای فرزندان خود باشد.

فرهنگ را نمی‌توان فقط با شعار حفظ کرد؛
باید آن را شناخت، روایت کرد، به یاد آورد و زندگی کرد.

بیاییم رسم‌های کوچک و ارزشمندمان را یکی‌یکی به یاد آوریم؛
زیرا گاهی برای حفظ یک فرهنگ بزرگ،
همین یک یادآوری کوچک کافی است تا چراغی در ذهن یک نسل روشن بماند.