گازوئیل یارانه‌ای؛ سهم تولیدکننده کجاست؟
از سهمیه‌های فروخته‌شده تا چاه‌های خاموش کشاورزان
پایگاه خبری اولکامیز – داریوش شیرمحمدلی
یکی از مشکلات جدی این روزهای بخش کشاورزی، کاهش سهمیه گازوئیل و دشواری دسترسی به این سوخت حیاتی است. مشکلی که کشاورزان، چاهداران، صاحبان ماشین‌آلات کشاورزی و حتی رانندگان کامیون‌های سبک را با چالش‌های جدی مواجه کرده است.
در حالی که قیمت دولتی هر لیتر گازوئیل ۳۰۰ تومان است، واقعیت بازار فاصله‌ای عجیب با نرخ مصوب دارد. کشاورزی که برای روشن نگه داشتن موتور چاه و آبیاری زمین خود به سوخت نیاز دارد، گاهی ناچار است گازوئیل را با قیمت‌های ۷۰ تا ۸۰ هزار تومان تهیه کند، آن هم به شرطی که اصلاً سوختی برای خرید پیدا شود!
از سوی دیگر، گزارش‌ها و گلایه‌های فعالان این حوزه حاکی از آن است که برخی کامیونداران، سهمیه اختصاص‌یافته خود را در مناطق جنوب شرقی کشور با قیمت‌های گزاف به فروش می‌رسانند. اینجا یک پرسش جدی مطرح می‌شود. چرا سوخت یارانه‌ای که با هدف حمایت از تولید و حمل‌ونقل اختصاص یافته، در برخی موارد به ابزاری برای کسب سود تبدیل می‌شود، اما کشاورزان و چاهداران برای تأمین حداقل نیاز خود با کمبود مواجه‌اند؟
این مشکل تنها به بخش کشاورزی محدود نیست. کامیون‌های سبک درون‌شهری و بسیاری از ادوات و ماشین‌آلات کشاورزی نیز از کاهش سهمیه و دشواری تأمین سوخت آسیب دیده‌اند. نتیجه این وضعیت، افزایش هزینه‌های تولید، اختلال در آبیاری مزارع و تحمیل فشار اقتصادی بیشتر بر کسانی است که با وجود تمام مشکلات، همچنان چرخ تولید کشور را به حرکت درمی‌آورند.
باید پذیرفت که گازوئیل برای کشاورز یک کالای لوکس نیست. ابزار تولید و ضامن حفظ محصول و سرمایه اوست. وقتی موتور یک چاه به دلیل نبود سوخت خاموش می‌ماند، تنها یک دستگاه از کار نمی‌افتد، بلکه حاصل ماه‌ها زحمت و سرمایه‌گذاری یک کشاورز در معرض نابودی قرار می‌گیرد.
از این رو، انتظار می‌رود وزارت نفت، شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی، وزارت جهاد کشاورزی و دستگاه‌های نظارتی با بازنگری در سهمیه‌ها، تأمین سوخت متناسب با نیاز واقعی کشاورزان و چاهداران و نظارت جدی بر نحوه توزیع و جلوگیری از فروش خارج از شبکه، برای حل این مشکل اقدام کنند.
پرسش اصلی اینجاست. اگر گازوئیل ۳۰۰ تومانی با هدف حمایت از تولید اختصاص یافته است، چرا تولیدکننده واقعی باید برای تهیه آن به بازار آزاد با قیمت ۸۰ هزار تومان پناه ببرد؟
نمی‌توان از امنیت غذایی، رونق کشاورزی و حمایت از تولید سخن گفت، اما کشاورز را در تأمین ابتدایی‌ترین نیاز فعالیت خود تنها گذاشت. عدالت در توزیع یارانه‌ها زمانی معنا پیدا می‌کند که سوخت حمایتی به دست مصرف‌کننده واقعی برسد، نه اینکه تولیدکننده برای ادامه فعالیت خود سرگردان بازار آزاد باشد.
کشاورز سهمیه‌ای فراتر از حق خود نمی‌خواهد. فقط می‌خواهد سوخت مورد نیازش را به‌موقع و با قیمت قانونی دریافت کند تا چرخ تولید متوقف نشود.
مسئولان باید به این مطالبه پاسخ دهند، چراکه حمایت از تولید، پیش از هر چیز، با تأمین نیازهای اولیه تولیدکننده آغاز می‌شود.
www.ulkamiz.ir
