
پایگاه خبری اولکامیز – مهندس نورالدین سن سبلی : این بسته حامل نامه ی کارشناس ارشد کار درمانی جناب احمد نظری است به دوست دوران دانشگاهی اش مهندس ابراهیم نظری در حدود سی سال پیش است.
آنها در تهران، هم دانشگاهی و در خوابگاه هم اتاق بودند. فارغ التحصیل شدند و هریک در مسیری قرار می گیرند. دو دوست از هم جدا افتاده اند.ابراهیم سرباز لیسانس وظیفه است در ایلام و احمد که دارای احساسی پاک و ژرف نگر است در خیال معصومانه ی خویش ،با مرور خاطرات پاکش در بندر ترکمن ، نامه ای زیبا به ابراهیم عزیز ارسال می کند.
آری در آن دوران نامه نویسی به دوست و آشنا، روال معمولی زندگی و یکی از لذایذ روزگاران بود. حیف است که این نامه ی جالب که پس از حدود سی سال مجدداً تایپ شده است ، در تاریخ ثبت نگردد و نسل های امروز و آینده با احساسات عمیق و زیبای دانشجویان نسل گذشته آشنا نگردند…
فرستنده نامه احمد نظری از بندر ترکمن،
گیرنده نامه، ابراهیم نظری از روستای کوزه لی،
حال متن نامه را در ذیل می خوانید :
امروز باران بارید و بوی خاک در همه جا پیچید، صدای نرم و نازک قطرات باران بر بام خانه ، همه وجودم را به شنیدن دعوت کرد.
این باران نه تنها شنیدن را ، بلکه تمامی حس های آدمی را همسو و همساز می نماید و ترا به دیدن ، بوییدن ، راه رفتن در زیر باران و حتی به رقصیدن فرا می خواند .
ابراهیم !
می دانم که تو رقص در باران را دوست داری .
با قدی برافراشته ، دست افشان و پای کوبان ، شاد و شنگ می چرخی و می رقصی ، با گاه خنده های فواره ای جانانه ات که طنین آن به اوج آسمان می رسد.
با شوق به سوی ایوان چوبی خانه مان رفتم، از ناودان ، آب باریکی جاری است ، حیاط ، تر شده ، گنجشک ها در لابلای شاخ و برگ درختان جیک و جیک می کنند .
روبرو ، کبوترها بر بام خانه نشسته ، پر گشوده ، بال ، بال می زنند تا باران و هوای تازه را در آغوش بگیرند.
از برگهای پهن درخت انجیر تنومند ، صبور و مهربان ، و برگهای ناز و براق درخت نارنج ، قطره ، قطره ، چکه ، چکه ، آب می چکد.
عجب هوایی شده !
نم باران ، بوی خاک ، صدای جیک و جیک گنجشکگان ، برگهای درختان ، عطر جادویی همراه باران ، دلم را هوایی کرد.
شوق زدن به صحرا ، شوق دیدار دریا بی تابم نمود.
مادرم ” فرشته مهربان و محافظ تمامی دوران های زندگی” ، ایستاده بر آستان در ، با صدای گرمش پرسید: “کی می آیی؟”
من که حیران این هوا بودم ، با لبخندی بر لب گفتم : “می آیم ، بسوی دریا می روم”
آهی کشید و گفت : “همیشه اینگونه بوده ، دل پدر ومادر با فرزندان و دل فرزندان در کوه و دشت و بیابان و دریاست “.
ابراهیم!
در این هوا، صحرا و دریا بیش از هر زمان دیگر یا تمامی رازها یشان ترا به تماشا فرا می خوانند ،
تنها برای تماشا نه ، بلکه به دیدن ، شنیدن و گفتن ،
تو می دانی که چه رازهایی در این صحرا نهفته است ، تو رازهای صحرا را خوب می دانی.
به سوی صحرا راه افتادم تا به دریا برسم ، از کوچه ها گذشتم ، با این اندیشه که این طبیعت زیبا همیشه چیزی برای گفتن دارد ، همیشه چیزی برای بخشیدن دارد. همیشه آغوشش بسان پدرو مادری مهربان برای فرزندانش گشوده است.
مدتی در هوای تازه و دلپذیر راه رفتم و نگاه کردم ، اندکی بعد ، باران بند آمد . طبیعت سرشار از طراوت و شادابی بود.
صحرا با عطرسحرآمیز پس از باران نشسته بود
آنسوتر در دوردست ها ، خانه هایی دیده می شود.درختان ” همیشه سبز ” با قدی برافراشته ، خودنمایی می کنند .
از کنار جاده ای می گذرم. قدری گل به کفش هایم چسبیده است. خاک پس از باران است.
از کنار خربزه های کوچک و بزرگ ، برخی زرد و رسیده و برخی “ترجه” (نو رس) گذشتم.
رفتم یکی از آنها را به آرامی بین دستانم گرفتم ، با تمام وجودم حس اش کردم ، پرزهای ریزش دستانم را غلغلک داد. نچیدم اما بوئیدم ، بوسیدم . دوباره بر روی خاک گذاردم.
هوا دوباره آفتابی شد. آفتاب پس از باران بود. ملایم و لطیف
پسر بچه ای را دیدم .پاچه های “بالاقش” را بالا زده بود و بدون کفش بر روی خاک پس از باران می دوید. هوس کردم کفش هایم را دربیاورم و گل نرم را زیر پاهایم ، لابلای انگشتانم احساس کنم.
بوی خاک ، بوی تمامی روییدنی ها در فضا پیچیده بود. عمیقا” بوئیدم. با تمامی وجودم بوی صحرا را بوئیدم و دلم مثل کبوترها برای در آغوش کشیدن هوای تازه پرپر زد.
پرنده ای آشنا آواز می خواند . ” هد هد ” بود. زیبا بود.
از بین مزارع گندم گذشتم. درو کرده بودند.
پدری با دستان پینه بسته اش در کنار گندمزاران شکر نعمت می کرد.
قدری گندم روی خاک ریخته بود. مورچه ها گندم ها را کشان کشان به لانه شان می بردند.
نشستم ، گندم ها ، مورچه ها و خاک صحرا را با نگاهم بوسیدم.
پسرکی را دیدم . چوب چوپانی در دست ، “قولاشی” در پاهایش و گوشهای خرگوشی به دست.
با دیدن من ، خرگوش را با شادی بالا گرفت و گفت: ” بالیمه برجک”. (می برم برای داداش کوچیکم)
رفتم ، رفتم . مادری را دیدم در کنار تنور.
عصر بود ، “مادر” عرق ریزان ، نان می پخت. بوی نان داغ در صحرا پیچیده بود
ابراهیم ! بوی نان داغ در فضا پیچیده بود.
در کنار تنور ایستادم .
“مادر” ، نان داغ را تعارف کرد و با سرانگشتانش قدری آب روی آن پاشید ، سپس گفت : “آل اوقول ، آل ، قیزقین چورک دیر” (بگیر پسرم ، بگیر نان گرم است )
با دو دست تکه ای نان برداشتم. نان گرم مثل محبت ، آدمی را همیشه جذب می کند و بر دل وجانش می نشیند.
کودکش در کنار تنور ایستاده بود و بر سر ساقه نازک پنبه “کوکه ای” (قرص نانی ) انداخته بود تا دستهای کوچکش نسوزد. با دیدن من لبخندی زد و با آستین دماغش را تمیز کرد.
رفتم با تکه نانی در دست ، گویی همه مهر مادری و تمامی گندمزاران صحرا در دستانم بود. گرم و گرم و گرم .
ابراهیم ! فرزند صحرا ، تو خوب می دانی که نان حرمت است ، نان برکت است ، نان عشق است.
صدای آشنای موج های دریا در همین نزدیکی ها به گوش می رسید. با شوق به سوی این صدای دیر آشنا رفتم.
مثل همیشه سرشار از انرژی بی پایان ، و سخن های ناگفته و رازهایش .
این دریای کهن سرزمین محبوب مان که میلیون ها انسان به گرد آن حلقه زده اند. سرشار از زیبایی و عظمت ، سرشار از خیر و برکت بود.
زمزمه کنان در کنارش نشستم : صحرا ! من در تو روییده ام ، دریا! ، من از تو نوشیده ام .
گوش دادم، گفتم و اندیشیدم .
اندیشیدم در باره خویشتن ، هستی ، زندگی ، صحرا ، دریا ، رنج ، عشق ، خانواده ، خوشبختی ، زیبایی ، رویاها و آرزوهای آدمی ، و همه واژهای زیبایی که بشر در طول تاریخ بدان ها می بالد ،
واژه ها بسان مرغان دریایی در آسمان ذهن و قلبم به پروازدرآمدند ،
ابراهیم !
اندیشیدم ، در باره عشق ، خوشبختی و سعادت بشری ، واژه های مشترک بین تمامی انسان ها ، و در باره بیم ها و امیدها و رویاهای آدمی .
لحظاتی چند سکوتی سنگین همه جا را فراگرفت ، چشمانم به آلاچیق آتشین خورشید دوخته شد که آرام آرام در دریا خاموش می شد.
به ناگاه آوایی شنیدم که انعکاس صحرا ، دریا و تمامی آموزه های زندگی ام بود:
قوچ یگیت گیرسه میدانا
بلند داغینگ باشین گوزلار
(جوان دلیر ، در میدان نبرد به بلندای کوه می نگرد)
ابراهیم !
خورشید غروب می کند
اما برای دوستی ها و واژه های ناب مشترک بشری
برای محبت ، زیبایی و عشق
تا انسان و انسانیت زنده است ، غروبی نخواهد بود.
لحظاتی گذشت ، آرام گرفتم ، موج را بوسیدم ، ساحل را بوسیدم و با خوشه ای از گندمزاران به خانه بازگشتم.
مادرم بر آستان در ، چشم انتظار من بود .
احمد نظری – ایلام، ۲ بامداد ۵/۵/ ۱۳۷۲
www.ulkamiz.ir




