پایگاه خبری اولکامیز – هر روز که خورشید در آسمان صحرا بالا می آید، انگار سایه مرگ هم بیدار می شود.
هنوز هیاهوی زندگی روزمره شروع نشده در فضای مجازی می خوانیم؛ تصادف، تصادف. مرگ یا مجروح شدن یک یا چند جوان…
انگار مرگ در جاده های صحرا به امری عادی و ساده تبدیل شده است.
گویا یادمان رفته که سرعت جوانی نمی آورد، بلکه آن را می سوزاند. وقتی کودکی یتیم میشود. وقتی خانواده ای بی سرپرست می شود و . . عواقب و تبعات جبران ناپذیری خواهد داشت.
تصادفات مرگبار و حوادث دلخراش در ترکمن صحرا هر روز هم تکرار می شود دیگر از حالت استثنا گذشته است. دیگر همه اش تقدیر و قسمت نیست بلکه غفلت هم هست. لجاجت با عقل و منطق هم هست! لجاجت با زندگی هم هست! بلاهت در رفتار و افکار هم هست!
سئوال بنیادین این است آیا وقت آن نرسیده است که به خود بیاییم و این همه تابوت به دوش با گریه و زاری روانه قبرستان ها نشویم؟!
بس است دیگر. بس است این همه اشک و اندوه. بس است لجاجت با زندگی. دیگر تمام کنید شتافتن به سوی مرگ را . حق شما این نیست. شما جوانان و نوجوانان باید سالها عمر کنید از دنیا و زندگی لذت ببرید. بزرگ شوید و روزی پدر و پدربزرگ شوید و در جامعه منشا خیر و خدمت باشید.
روزی نیست که رؤیای یک جوان در جاده های گاه غیر استاندارد و خطرناک ترکمن صحرا خاموش نشود! با این وجود هنوز عبرت نگرفته ایم!
آقایان تمام تقصیرات فقط در جاده ها و قانون نیست، بلکه در نگرش فرهنگی ما به مقوله رانندگی است.
با کمی از خودگذشتگی و با کمی فرصت دادن به طرف مقابل می شود سالم به مقصد رسید. مسئولیت امنیت فقط بر دوش پلیس یا دولت نیست بلکه بر دوش همه ماست.
پدران به جای افتخار کردن به سرعت فرزندانشان هشدار بدهند. فرهنگ درست رانندگی کردن را مادام گوشزد کنند. چون فرهنگ رانندگی فقط با اجبار حاصل نمی شود بلکه با آگاهی دادن و تذکر دادن و تکرار و روشنگری حاصل می شود.
باید متقاعد کنیم که رعایت حقوق دیگران نشانه ترس و ضعف نیست. بلکه نشانه احترام گذاشتن و شعور است. باید به جوان فهماند که هیجان بی جا جانسوز و خانمانسوز است و زندگی را متلاشی می کند.
اگر امروز چاره ای اندیشیده نشود فردا دیر خواهد شد. هر تصادف و هر مرگ فقط یک حادثه گذرا نیست بلکه فریادی است که از دل جامعه بر می خیزد که اگر چاره نشود به عادت تبدیل می شود و جانها را می گیرد و به خانواده ها آسیب می زند.
آموزش، آگاهی دادن و گوشزد کردن به جوانان بر دوش همه ماست. مسئولان، روحانیون، یاشولی ها و بزرگان محلی ، امامان جمعه و جماعت، شوراهای محلی، فرهنگیان، دانشجویان همه و همه مسئولیت داریم و باید پاسخگو باشیم.
نباید نسبت به این گونه اتفاقات دلخراش و تأسف بار بی تفاوت باشیم. از هر فرصتی و مجالی برای آگاهی دادن استفاده کنیم. معلمان در کلاس درس، روحانیون در مساجد، امامان جمعه در مصلی ها و عیدگاه ها فریاد بزنند که ای جوان حفظ جان اوجب واجبات است و بر هر چیزی مقدم است. مواظب خودتان باشید. قوانین راهنمایی رانندگی را رعایت کنید. خودتان را به آسانی به کشتن ندهید. تا باشد که دیگر بیش از این نظاره گر پرپر شدن فرزندان و ثمره های زندگی مان نباشیم. الهی آمین
بندر ترکمن: آنا حاجی طبری نیا
عضو تحریریه سایت اولکامیز و انجمن فرهنگی ادبی چاووش
دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۵
www.ulkamiz.ir
