ما تغییر کرده‌ایم یا زمانه عوض شده؟!
پایگاه خبری اولکامیز – روزگاران قدیم در خانه‌ها و دل دوستان به روی هم باز بودند و دوستی‌ها رنگ دیگری داشتند خانه‌ها فقط چهار دیواری برای زندگی نبودند بلکه پناهگاه دل‌های خسته دوستان بودند و درها به روی دوستان باز بودند و دل‌ها برای شنیدن درد دل‌ها لحظه شماری می‌کردند.
کسی برای دیدار دوستش اجازه ورود نمی‌خواست و هیچکس نگران آمدن سرزده دوست نبود آن ایام دوستی بی خبر در میزد وارد خانه می‌شد. کنار سفره ساده با یک استکان چایی می‌نشست و ساعت‌ها درد دل می‌کردند از غم‌هایشان ، شادی‌هایشان و از خاطراتشان می‌گفتند و گاه صدای حق حق خنده‌ها در فضای خانه می‌پیچید و در پایان دل‌ها سبک‌تر شده و آدم‌ها به آرامش می‌رسیدند.
اما امروز چه اتفاقی افتاده است که رفت و آمدها هم اجازه می‌خواهند؟
امروز آدم‌ها در دنیای مجازی کنار هم هستند اما در دنیای واقعی از یکدیگر فاصله ها دارند. فقط عکس خندان یکدیگر را در فضای مجازی می‌بینیم اما از سنگینی دل بی‌خبریم و تلخ‌تر از همه اینکه بعضی اوقات رفت و آمد هم با شرط و شروط همراه شده است.
خدایا غم دل را با چه کسی باید تقسیم کرد؟
چرا آدم ها مثل سابق صاف و صادق نیستند؟ چرا دیدارها مشروط شده اند؟
البته که وقت شناسی و احترام به آسایش دیگران ضروری است اما آیا آنقدر گرفتار شده‌ایم که جایی برای صمیمیت نمانده باشد!
آیا حضور ناگهانی یک دوست به جای خوشحالی نگرانی به همراه دارد؟!
چه برسر دوستی‌ها و سادگی‌ها آمده است که امروز به اینجا رسیده ایم؟!
گاهی یک دیدار کوتاه می‌تواند جلوی ساعت‌ها اندوه را بگیرد و دل را خالی کند. امروز ادم‌ها بیش از آنکه به پذیرایی نیاز داشته باشند به حضور صادقانه و محبت نیاز دارند به آغوش باز و دل خندان و استقبال گرم نیاز دارند.
شاید بعضی از تغییرات به زمان مربوط باشد اما باور کنید که بخش بزرگی از آن به خود ما برمی‌گردد و به توقعاتی که داریم مربوط می‌شود. باور کنید که عمر برای جبران دیدارهای گذشته از ما جازه نمی‌گیرد و فرصت نمی‌دهد .
دوستان همیشه در دسترس ما نیستند و فرصت جبران را به ما نمی‌دهند. شاید فردا دوستی در کنار ما نباشد پس چرا باید دوستی‌هایمان را مشروط کنیم؟
مگر نه این است که یک دوست ثمره سالها خاطره خوش ماست و وقتی به دیدار ما می‌آید برای زنده کردن خاطرات است نه بازرسی خانه ،مهم این است که یکدیگر را ببینیم و از بودن در کنار هم لذت ببریم و دلمان را سبک کنیم نه اینکه بر نگرانی مان بی افزاییم .
پس بیایید قبل از اینکه دیر شود مثل آدم‌های دیروز شویم شاید که در آینده فرصت نباشد.
خدایا ما آدم‌ها تغییر کرده‌ایم یا زمانه عوض شده است؟!
نمی دانم شما چه می گویید؟
بندر ترکمن: آنا حاجی طبری نیا عضو هیئت تحریریه سایت اولکامیز
www.ulkamiz.ir
