ما و گذشتگان

پایگاه خبری اولکامیز- حاجی نظر آق بندئی ، فعال اجتماعی :                            تصویر مورد نظر جای دوری نیست همین بغل گوشمان و نتیجه و حاصل دور ریز دسترنج ماست ، پل گدم آباد شهرستان گنبد کاووس جایی که در دوران کودکی به همراه بزرگتر ها در گرمای تابستان در زیر آن تنی به آب می زدیم تا خنکای آن را احساس کنیم .

در آن دوران از کولر و اسپیلت های امروزی خبری نبود دوستانمان را در مسیر راه حضوری آگاه می کردیم چون خبری از تلفن همراه نبود.

با پای پیاده و گاهی با پای برهنه راهی می شدیم و در مسیر گرمای خاک ریزه ها را در زیر پاهایمان احساس می کردیم چون وسیله نقلیه به فراوانی امروز نبود بزرگ و کوچک نمی شناخت همه در حال شیرجه زدن و تمرین شنا و یا بازی با ماسه های نرم را تجربه می کردیم در مسیر برگشت همه می دانستند تنی به آب زده ایم چون آثاری از آن در شورت های مامان دوزمان نمایان بود ، گرمای تابستان تشنه مان هم می کرد مغازه ( گینگ دد ) بشکه های آبش در زیر درختان توت همیشه پر آب بود.

به همراه آن از درختان توت هم بالا می رفتیم و چند دانه توت می خوردیم ،گاهی اوقات بزرگتری از ما تقاضای کمک می کرد ابایی از کمک کردن نداشتیم ، گاهی اوقات هوس مبارزه می کردیم و با بچه های محله ی دیگر مسیر تنی را نوازش می دادیم و فردایش دو بار تکرار می شد.

اما حالا امروزی شده ایم کمی به سوادمان اضافه شده زیر پل شنا نمی کنیم می گوییم کثیف شده ، دیگر پاهایمان حداقل پوشیدنی را دارد و دردی را احساس نمی کند اما دردمندانی در جامعه داریم . کمک به بزرگترها دیگر به فراموشی رفته است بشکه های پر آب دیگر نیستند ، در ختان توت قطع شده اند و جایش را بتن ریخته اند اگر وجود داشت بدون هزینه نبود .

ما دیگر بزرگ شده ایم با سواد شده ایم و خیلی شده ایم های دیگر اما مثل گذشتگانمان نیستیم .گذشته مان را فراموش نکنیم .
۲۱ مهر ۱۴۰۰

www..ulkamiz.ir