آیا می‌توان به آدمی امیدوار بود؟

سلام بر دوست گرامی اقای موسی توماج ایری . این مطلب شما و پاسخ بعدی به کامنت یکی از کاربران حقیقتا جای تامل دارد . عزیز برادر . حتما شنیده ای که علم ناقص بدتر از جهل مرکب است .از یکطرف نوشتی که امید به خدا و رحمت الهی ارتباط ندارد بعدش هم به وحه دوگانه ناسوتی و لاهوتی وجود ادمی اشاره کردی که ان هم ابتر مانده لذا توجه شما را به مراتب زیر درباره عوالم پنجگانه جلب می نماید : عوالم خمسه: لاهوت، جبروت، ملکوت، مُلک و ناسوت / بدانکه عوالم کلّیّه پنج است: اوّل: عالم ذات که آن را لاهوت، و هویّت غیبیّه، و غیب مجهول و غیب الغیوب، و عین الجمع، و حقیقه الحقائق، و مقام أو أدنَى، و غایه الغایات، و نهایه النّهایات، و احدیّت مى‌گویند. دویّم: عالم صفات که جبروت، و برزخ البَرازخ، و برزخیّت اولى، و مجمع البحرین و قابَ قَوسَین، و مُحیط الاعیان و واحدیّت، و عَما مى‌خوانند. سیّم: عالم ملکوت که عالم ارواح، و عالم أفعال، و عالم امر، و عالم ربوبیّت، و عالم غیب، و باطن مى‌خوانند. چهارم: عالم مُلک که عالم شهادت، و عالم ظاهر، و عالم آثار، و خَلق، و محسوس گفته‌اند. پنجم: عالم ناسوت که کون جامع، و علّت غائیّه، و آخر التّنزّلات، و مَجلَى الکُلّ نامیده‌اند. / و از این پنج عوالم، سه عالم اوّل داخل غیب‌اند زیرا که از ادراک حواسّ بیرون‌اند. و دو عالم آخر داخل شهادتند چو محسوس به حواسّاند. شیخ مى‌فرماید که: «کدام است آن جهان کو نیست پیدا؟» یعنى محسوس نیست و از حواسّ غائب است که یک روزِ آنجا یعنى آن جهان، یک سال این جهان است.و این عالم اشاره به برزخ مثالى است که حدّ فاصل است میان غیب و شهادت، و به حسب برزخیّت جامع أحکام هر دو عالم است که ظاهر و باطن است. و در این عالم جسمانى تقیّد به زمان و مکان و کوتاهى و درازى و ماه و سال بواسطۀ کثافت است؛ و هر چند کثافت کمتر باشد تقیّد و ملاحظۀ بُعدِ میان مبدأ و معاد و ازل و أبد کمتر است و ظهور علم و انکشاف معلومات و حقایق امور زیاده است. فلهذا یک روز عالم برزخ یک سال اینجاست، و یک روز عالم ربوبیّت هزار سال اینجاست؛ که إِنَّ یَوْماً عِنْدَ رَبِّکَ کَأَلْفِ سَنَهٍ مِمّٰا تَعُدُّونَ./ و یک روز عالم الوهیّت پنجاه هزار سال اینجاست؛ که تَعْرُجُ الْمَلاٰئِکَهُ وَ الرُّوحُ إِلَیْهِ فِی یَوْمٍ کٰانَ مِقْدٰارُهُ خَمْسِینَ أَلْفَ سَنَهٍ./ شعر: پیش ما صد سال و یک ساعت یکى است / و چون در حضرت احدیّت ذات، تعیّن و تقیّد را راه نیست – چو کثرات اعتبارى نیز در آن حضرت منتفى است – تقدّم ذات احدیّت بر واحدیّت که منشأ تعیّنات و نِسَب است معبّر به سنۀ سَرمَدىّ است.
منابع : ۱) قسمتى از آیه ۴۷، از سوره ۲۳: الحجّ / ۲) آیه ۴، از سوره ۷۰: المعارج / در بعضى نسخه چنین یافته شد: «که یک روزش بود پنجاه اینجا». آن جهان اشاره به عالم الوهیّت باشد و از پنجاه، پنجاه هزار سال مراد باشد؛ که: فِی یَوْمٍ کٰانَ مِقْدٰارُهُ خَمْسِینَ أَلْفَ سَنَهٍ.— چون اشاره به عوالمى فرمود که مُدرک به حواسّ نمى‌گردد و هر کس را بر آن راه نیست، به جهت تأکید تصدیق مستمع مى‌فرماید: متن: همین نبود جهان آخر که دیدى نه ما لَا تُبْصِرونْ آخر شنیدى‌؟ یعنى عالم همین عالم شهادت و محسوس نیست که مى‌بینى، بلکه عالمها بالاتر از ادراک حواسّ بسیار است اگرچه از روى کلّیّت منحصر در عوالم سه‌گانه است که گذشت مى‌فرماید که: نه در کلام الهى شنیدى که: وَ مٰا لاٰ تُبْصِرُونَ؟ یعنى آن عالمهائى که به چشم سر دیده نمى‌شود. و در کلام الله قسم به این دو عالم یاد فرموده که: فَلاٰ أُقْسِمُ بِمٰا تُبْصِرُونَ * وَ مٰا لاٰ تُبْصِرُونَ که عالم ظاهر و باطن و غیب و شهادت باشد که مشتمل بر عوالم پنج‌گانۀ مذکوره است، چنانچه بیانش گذشت. و عالم لاهوت اصل همۀ آن عالمهاست؛ و این عالم نسبت با آن عوالم مثل ذرّه‌اى است در بیابان، و قطره‌اى با بحر بى‌پایان. / چون نشأۀ انسانى و شأن جامعیّت کمال او مقتضى آنست که او را بر تمامت مراتب موجودات اطّلاعى حاصل باشد و به حکم وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمٰاءَ کُلَّهٰا أسماءِ همۀ مسمّیات را بداند، / ) قسمتى از آیه ۴، از سوره ۷۰: المعارج / آیه ۳۸ و ۳۹، از سوره ۶۹: الحاقّه / ) – صدر آیه ۳۱، از سوره ۲: البقره … لذا توصیه می گردد که بیشتر مطالعه و مطالعه و مطالعه نمایید ضمنا از اظهارنظر شتابزده جدا خودداری نمایید که خدای ناکرده مصداق فرمایش مولانا نباشید انشالله که از قیاسش خنده امد خلق را

سلام جناب توماج ایری . در ابتدا توجه شما را به دو نگرش متفاوت مادیگرایان و الهیون توصیه می نماید که انشااله همین ها مبنای بحث ها باشد تا از التقاط فکری و حرکت زیگراگی هم جلوگیری شود . / دیدگاه ماتریالیستها با دیدگاه افراد الهیون در رابطه با خلقت ماده ظاهرا متفاوت هست: چون الف – ماتریالیست ها ، ماده را ازلی و بی نیاز از خلقت می دانند.از نظر آنها “جهان مادی، جاودانی و بی‌انتهاست. جهان مادی دارای اشکال مختلف است. در جهان همه اشیاء هر قدر هم کوچک باشند از هیچ زاییده نمی‌شوند و به هیچ مبدل نمی‌گردند. اصطلاح «از بین رفتن» شیء به معنای تبدیل آن شیء به شیئی دیگر است. پایان یکی آغاز دیگری، مرگ یکی، زندگی دیگری است و این روند تا بی‌نهایت ادامه دارد. آنچه هرگز از بین نمی‌رود ماده یعنی واقعیت عینی است. در این مورد است که بشر همواره از خود پرسیده چطور می‌شود که ماده همیشه وجود داشته است؟ چنین پرسشی شگفت‌آور نیست. زیرا که انسان در سراسر زندگی خود و نوع خود شاهد زایش، رویش و پرورش و سپس زوال و نابودی اشیاء و پدیده‌هاست، می‌بیند که هر چیزی را سرآغازی و سپس پایانی است. چرا ماده استثناء باشد؟ چرا کسی یا چیزی «در آغاز» آن را خلق نکرده باشد؟ به این پرسش‌ها تنها و تنها علم می‌تواند پاسخ دهد و پاسخ علم که در طول تاریخ مرتباً مستحکم‌تر و قاطع‌تر و مستدل‌تر شده آن است که ماده همیشه وجود داشته‌است و ازلی است، همیشه باقی خواهد بود و ابدی است. حادث نیست، قدیم است، فانی نیست، باقی است. ضمنا هرقدر ما با دستاوردهای علم بیشتر و همه‌جانبه‌تر آشنا باشیم بهتر می‌توانیم این حکم اساسی را ثابت کنیم. مثلاً قانون بقا و تبدیل جرم و انرژی (لاوُآزیه و لومونوسف) ثابت می‌کند که در طبیعت هیچ عنصری بدون آن که اثری از خود باقی بگذارد از بین نمی‌رود و هیچ عنصری از هیچ زاییده نمی‌شود. علم ثابت می‌کند که نمی‌شود چیزی از هیچ خلق کرد. آنچه را که نمی‌توان نابود کرد و از بین برد، نمی‌توان خلق کرد، نمی‌شود زمانی بوده باشد که در آن ماده نباشد و از هیچ عنصر و هیچ جا خلق گردد. نتیجه این که ماده همیشه بوده‌است. همیشه خواهد بود، هرگز زاییده و خلق نشده، قدیم است و جاودانی.”// ب- از نگاه الهیون ماده نمیتواند بی نیاز از خالق باشد.و در نتیجه ماده ازلی نیست. اگر دیدگاه الهیون را بپذیریم با چند اشکال مواجه می شویم که اگر دیدگاهی که از ماتریالیست نقل شد رو در مورد خلقت ماده درست ندانیم پس ماده جهان(یا میتوان گفت همان ماده اولی) رو خداوند از کجا آورده هست؟ اگر بگوییم خداوند ماده جهان رو از عدم و نیستی پدید آورده به مشکل برمی خوریم.چون همه می دانیم که اساسا عدم نیستی هست و نیستی چیزی نیست که حتی قابل تصور باشد پس از نیستی چیزی بوجود نمی اید.این دیدگاه رو الهیون می پذیرند. اگر بگوییم ماده رو خدا از نیستی خلق نکرده پس ماده رو خداوند از کجا اورده؟
لطفا در صورت داشتن امادگی مراتب را اعلام تا هر یک از مخاطبان بر مبنای اعتقادات و باورهای خود در این تبادل نظر مشارکت داشته باشند