استاد آی محمد مقیمی؛ نوازنده و سازنده دوتار درگذشت

‍پایگاه خبری اولکامیز – عاشرمحمد رئوفی، خبرنگار

با نهایت تأسف باخبر شدیم استاد محمدقلی مقیمی، مشهور به آیماد مقیمی، هنرمند برجسته، سازنده چیره‌دست دوتار و کمانچه ترکمنی و از چهره‌های ماندگار فرهنگ و هنر ترکمن‌صحرا، دار فانی را وداع گفت.

نماز جنازه این شخصیت فرهنگی و هنری، فردا پس از نماز جمعه در مصلای اهل سنت گنبدکاووس برگزار خواهد شد.

همچنین چادر عزای آن مرحوم در گدم‌آباد، نبش کوچه وحدت ۱۵ برپاست. استاد مقیمی متولد سال ۱۳۴۰ بود و از وی سه دختر و یک پسر به یادگار مانده است.

به همراه دوست عزیزم حاج حمید آرامش در چادر عزای آن مرحوم حضور یافتیم و با جمعی از دوستان و نزدیکان استاد به گفت‌وگو نشستیم.

حاجی گلدی‌نظر از قلندرآباد پایین که بیش از ۴۰ سال با استاد مقیمی هم‌نشین و همراه بود، گفت:استاد از بهترین سازندگان دوتار و کمانچه ترکمنی بود و خود نیز صدایی دلنشین داشت. حدود دو تا سه سال اخیر به دلیل بیماری و سکته از فعالیت دور شده بود. پیش از بیماری، به دلیل مهارت کم‌نظیرش در ساخت دوتار، برای تجلیل به ترکمنستان دعوت شد، اما به علت وضعیت جسمانی نتوانست در این مراسم شرکت کند.

وی افزود: استاد مقیمی به صورت رسمی بیش از دو هزار دوتار و کمانچه ساخته بود و تعداد آثار غیرثبت‌شده او بسیار بیشتر است. دوتار و کمانچه های او به شهرهای مختلف ایران و حتی کشورهایی مانند ترکمنستان، افغانستان و ترکیه ارسال می‌شد.

به گفته وی، استاد برای ساخت دوتار از چوب درخت توت مناطق گلی‌داغ، تربت‌جام و مشهد استفاده می‌کرد و به خوش‌اخلاقی و مردم‌داری شهرت داشت. هرگز کسی را ناامید نمی‌کرد و حتی سال‌ها بعد، دوتارهایی را که خود ساخته بود، از روی شماره‌ای که داخل کاسه ساز ثبت کرده بود، به‌راحتی تشخیص می‌داد.

او همچنین شاگردان فراوانی از گنبدکاووس، بندرترکمن، آق‌قلا، مراوه‌تپه و دیگر شهرها تربیت کرد و بنا بر گفته تنها فرزندش، بیش از ۲۰ هنرجو به طور مستقیم نزد او آموزش دیده‌اند.

آیدین دیانی، همکلاسی دوران ابتدایی استاد و از نوازندگان دوتار، نیز گفت: از سال ۱۳۵۸ تاکنون با استاد در ارتباط بودم. پیش از ورود به حرفه دوتارسازی، تعمیرکار موتورسیکلت بود و از حدود سال ۱۳۶۵ به طور حرفه‌ای ساخت دوتار و کمانچه را آغاز کرد. او علاوه بر سازسازی، خواننده‌ای خوش‌صدا نیز بود.

وی افزود: برای آماده‌سازی چوب، آن را مدتی زیر خاک نگهداری می‌کرد تا کیفیت لازم را پیدا کند. در سال‌های نخست، دوتارها را کاملاً با دست می‌تراشید و بعدها از دستگاه نیز استفاده می‌کرد. مردم شاخه‌ها و تنه‌های مناسب درخت توت را برایش می‌آوردند و او گاهی در مقابل، دوتاری به آنان هدیه می‌داد. همچنین برای تعمیر سازها تنها مبلغی اندک و در حد تبرک دریافت می‌کرد و به همان راضی بود.

عبدالناصر مقیمی، برادرزاده آن مرحوم، ضمن اعلام محل برگزاری مراسم، بار دیگر تأکید کرد که نماز جنازه استاد فردا پس از نماز جمعه در مصلای اهل سنت گنبدکاووس برگزار خواهد شد.

سید محمد شهاب‌ یکی از خوانندگان شناخته‌شده موسیقی ترکمن که حدود ۴۵ سال با استاد دوستی داشت، گفت: استاد همسایه ما بود و در ده‌ها مراسم عروسی و جشنواره در کنار هم برنامه اجرا کردیم. همراه با زنده‌یاد وکیل یمرلی، کمانچه‌نواز نامدار ترکمن، خاطرات فراوانی از اجراهای مشترک در گنبدکاووس و جشنواره‌های تهران داریم.

در پایان، نگارنده این گزارش نیز یادآور می‌شود که استاد آیماد مقیمی، با وجود آنکه چند سال از من بزرگ‌تر بود، همواره با نهایت احترام مرا عاشرجان یا عاشرداده خطاب می‌کرد، رفتاری که هرگز از خاطرم نخواهد رفت.
روحش شاد، یادش گرامی و نامش در تاریخ موسیقی و فرهنگ ترکمن‌صحرا جاودان باد.

www.ulkamiz.ir