سهمیه قطره چکانی والیبال ترکمن صحرا در تیم ملی

پایگاه خبری اولکامیز – شیرمحمد شیروانی:
طراحی الگوی مطلوب و مدیریت استعداد یابی در والیبال دشت گلن اوجا ها، لازمه برنامه ریزی، جذب سرمایه گذار، توسعه همگانی والیبال، گزینش مدیران خلاق، بکار گیری و نگهداشت استعداد ها، مدیریت درست، سالم، دلسوز ثابت، کار بلد و بهره گیری از دانش مربیان طراز اول را لازم دارد و مولفه های یاد شده بیشترین اهمیت را در توسعه والیبال دارند اما فوبیایی که این روزها دامنگیر علاقمندان به والیبال شده را مرور می‌کنیم…

فرو پاشی والیبال ترکمن صحرا تا بدانجا پیش رفته، که چرخه سازندگی در اثر دلسردی رها شده، و در نتیجه نمایندگان ترکمن در تیم های ملی والیبال کشور به ندرت دیده می‌شوند و این تراژدی اسفبار یعنی لبخند داوینچی رو صورت مونالیزا.

اکنون که تیمداری لیگ برتر والیبال در خطه والیبال خیز ترکمن صحرا به مثابه عبور شتر از سوراخ سوزن شده و بسیاری از پیشکسوتان، تحصیلکردگان در حوزه مدیریت ورزش و طلایه داران والیبال در سال‌های نه چندان دور، غربیل های خود را آویزان کرده و بدنبال آن، مدیریت والیبال رها شده میباشد، استراتژی برای باز ستاندن هویت والیبال که نماد و الگوی مردم  زحمتکش و بی ریای ترکمن ها میباشد از چه مسیری باید پیموده شود؟

کالبد شکافی این ناکامی والیبال در خطه ترکمن صحرا را در کدام آیتم باید جستجو کرد؟

فریم به فریم که محور اصلی این مطلب به بحث حضور شایسته و قدرتمند والیبال در خطه ترکمن صحرا را بخواهیم مورد کنکاش قرار بدهیم،بر می‌گردد به روزهایی که تحصیلکردگان ورزش و نخبگان والیبال در انزوا قرار گرفتند.

وفاق و همدلی نزد برخی از مربیان بومی زیر صفر بوده و ترکش آن به سکوها نیز گسترش یافته است. زیر ساخت های والیبال تقریبا رها شده و رو به فناست البته مناطق کلاله، آق قلا (باشگاه میدان)، دردی کمی در بندر ترکمن و در گنبد آکادمی عظیم جزیده و رامین بابایی و قلیچ راد، با وجود کمبودها در زمینه های ساختار سخت افزاری (به دلیل عدم حمایت) کار های زیر بنایی خوبی را شروع کرده ولی این تعداد کافی نمی باشد.

منطقه ترکمن صحرا برای جلوه دادن به آیندگان خود باید ورود تیم‌هایی برای زیر گروه و دسته یک را رو نمایی بکند. البته لازم به ذکر، در ایامی بسر می‌بریم که صنایع و معادن، صاحبان اصلی والیبال شده اند و رقابت با این گنج ها تقریبا محال است اما در دهه های گذشته ترکمن صحرا نان صداقت و شجاعت خود را در والیبال خورده تا جایی که از شجاعت، فولاد را ساخته است.

مدیران گنبد از اردیبهشت امسال باید سرمایه گذار والیبال را مشخص و مهیای تیمداری می‌نمودند. سرپرست هیئت والیبال گنبد که در اواسط اسفند سال قبل مشغول بکار شده و فرصت سه ماهه را برای هموار ساختن جاده منتهی به سرمایه گذار را از مسئولان مطالبه گری نموده هنوز طناب پوسیده والیبال را علیرغم پیگیری نتوانسته پیوند بدهد، ایشان دلسوز هستند ولی فاقد سمبه قوی می‌باشند.

به طور قاطع اینکه، آقایان منصور جزیده و عاشوری همانند سال قبل، در جذب و روی آوری سرمایه گذار (فیلمیز) به والیبال گنبد تمام و کمال نقش بنیادی و حیاتی را داشتند. البته اطاق فکری در این باب باید از اردیبهشت ماه سال‌جاری متشکل از مجمع نمایندگان، استاندار، فرماندار گنبد، مدیر کل ورزش استان، رئیس اداره ورزش گنبد و جمعی از اندیشمندان والیبال و صاحبان نظران، باید تشکیل می‌شد تا حساب کار دست رئیس فدراسیون می‌آمد که با گروهی از مطالبه گران استانی مواجه است ولی این ایده و تفکر نیز کمترین کارایی را داشت.

در حال حاضر به گفته رئیس سازمان لیگ و رئیس فدراسیون باید مجمع فدراسیون والیبال تشکیل شود و موافقت اعضاء مجمع با افزایش تعداد تیم‌های حاضر در لیگ برتر لازم میباشد، تا جا برای تیم‌های متقاضی در لیگ برتر باز شود ولی این وسط تکلیف اسپانسر والیبال گنبد که بدنبال بستن تیم است ولی مجوز تیمداری اخذ نشده را چگونه هضم کنیم البته تا بدینجا نیز تیم‌های اول تا هشتم جدول لیگ برتر والیبال کشور بار خود را برای مبارزه با حریفان بسته اند.

به نظر، همانگونه که تراکتور صاحب زنوزی شده و عروسی به کوچه آنها آمده، والیبال این منطقه نیز شاهد حمایت زنوزی ها باشیم.

www.ulkamiz.ir