به یاد « حضرت »

پایگاه خبری اولکامیز – زندگی دفتری از خاطره هاست…
یک نفر همدم خوشبختی ها
یک نفر همسفر سختی هاست
چشم تا باز کنیم عمرمان میگذرد
ما همه همسفر و رهگذریم
آنچه باقیست فقط خوبی هاست…

دم دمای صبح، خواب رفیق عزیز دوران خوب مراوه تپه، زنده یاد حضرتقلی حاجیلی دوجی را دیدم، دقایقی در ایوان منزل نشستم و مرور کردم خاطرات خوشی که از اوایل دهه هشتاد باهم داشتیم و سالهای بعدش که همیشه همدل و همراه بود و همینطور راهنما و البته بی ادعا و دوست داشتنی، حیف که خیلی زود تنها گذاشت مارا.

از همان سال ۱۳۸۰ که آشنا شدیم، علاوه بر همکار بودن، بواسطه دوستان نزدیکم در روستای سوزش که عموهای حضرت نیز بودند ارتباط نزدیکی داشتیم. شخصیت و مرام حضرت مرا جذب خودش کرد. می گویند در سفر انسان ها را باید شناخت، حقیقتا هم این گونه بود، با حضرت سفرهای زیادی در ایران زیبایمان داشتیم از جنگل های گیلان تا جزایر هرمزگان و از آذربایجان و کردستان و ارتفاعات کرمانشاه و کتیبه بیستون و مزار اویس القرنی تا ابایزید بسطامی و امام رضا در خراسان و از دشت های زیبای ترکمن صحرا تا کویر کرمان و ماهان و سیرجان و این شد سرآغازی برای بیش از بیست و پنج سال رفاقت با یکی از شخصیت های توانمند شهر مراوه تپه و استان گلستان.

دلتنگ صدای خوش و تلاوت زیبایش از آیات قرآن در مزار بزرگان شریعت و طریقت تا تواشیح های دلنشینش به زبان های عربی، فارسی و ترکمنی اش در طول مسیر سفر شدم.

تلاش، صداقت، درستکاری، خوش مشربی و مردم داری از صفات بارز اخلاقی ایشان بود و تقریبا همه را از هر سلیقه و گرایشی را جذب خود می کرد. حیف که خیلی زود آسمانی شد و جمع دوستان و یارانش را ترک کرد. او مایه مباهات و افتخار دوستانش و همینطور مردمان شهر مراوه تپه که جملگی انسانهای سختکوش و با شرافتی هستند، بود.

حضرتقلی برای من از برادر عزیزتر، مهربان تر و نزدیکتر و به معنای واقعی کلمه، رفیق بود، رفیق روزهای خوش و ناخوش، محرم اسرار بود و یک همراه خوب.یادش بخیر …

این عکس را در زمستان ۱۴۰۳ و در آخرین سفرمان به تهران، در گردنه گدوک فیروزکوه گرفته بودیم تا به یادگار بماند و هیچوقت فکرش را هم‌نکردم که روزی با این تصویر در رثای رفیق عزیزم شرحی بنویسم که شاید اندکی از آن دلتنگی هایم را، بکاهد.
حضرت جان، رفیق بامرام، روحت شاد🖤

عبدالرحیم قاضی
شامگاه ۳۰ اردیبهشت۱۴۰۵

www.ulkamiz.ir