پایگاه خبری اولکامیز – عطا نوبتیانی؛ دانش آموز هشتم مدرسه غیر دولتی بصیر گنبد نوشت:
من عطا هستم؛ پسری از شهر گنبد کاووس، در استان گلستان. در مدرسه بصیر درس می‌خوانم و مانند هر دانش‌آموز دیگری، برای آینده‌ام آرزوها و هدف‌های زیادی دارم. شاید هنوز چیزهای زیادی درباره‌ی زندگی ندانم، اما دوست دارم هر روز چیزهای جدیدی یاد بگیرم و خودم را بهتر بشناسم.
نام من برایم داستانی خاص و ارزشمند دارد. پدربزرگم پیش از آنکه من به دنیا بیایم، از دنیا رفته بود. خانواده‌ام برای اینکه یاد و نام او همیشه زنده بماند، نام او را برای من انتخاب کردند. من هیچ‌وقت فرصت دیدن او را نداشته‌ام؛ اما نامش همیشه همراه من است و به همین دلیل، اسمم برایم ارزش خاصی دارد.
من به یادگیری علاقه دارم و دوست دارم در درس‌هایم پیشرفت کنم. همچنین دوست دارم مهارت‌های جدید یاد بگیرم و تجربه‌های بیشتری به دست بیاورم. به نظر من، انسان باید همیشه برای بهتر شدن تلاش کند و از اشتباهات خود درس بگیرد.
آینده برای من مانند راهی ناشناخته است. نمی‌دانم در این راه چه اتفاق‌هایی برایم می‌افتد؛ اما امیدوارم با تلاش، پشتکار و امید بتوانم به آرزوهایم برسم. اگر در زندگی با مشکلی روبه‌رو شوم، سعی می‌کنم ناامید نشوم و دوباره تلاش کنم.
من هنوز در ابتدای زندگی هستم و فرصت زیادی برای ساختن آینده‌ام دارم. شاید امروز فقط یک دانش‌آموز باشم؛ اما آرزوهای بزرگی در سر دارم و امیدوارم روزی بتوانم آن‌ها را به واقعیت تبدیل کنم.
این من هستم؛ عطا، پسری از گنبد کاووس، با نامی به یادگار مانده از پدربزرگش و دلی پر از امید و آرزو برای آینده.
* اولکامیز – نویسنده در نوشتن این مطلب از کمک مادرش بهره مند شده است.
WWW.ULKAMIZ.IR
