یادداشت

روزگار سخت بازنشستگان

پایگاه خبری اولکامیز – آنه محمد مارامایی:

اگر کمی در رابطه با گذرزمان فکرکنیم متوجه حقیقت دردناکی می شویم.حقیقتی که طی آن ساعت ها.روزها.هفته ها.ماهها.سال های زندگی وعمرمان گذشته است.

عمری که متأسفانه با مشغولیت به حل و فصل امورات زندگیمان متوجه آن نشدیم‌. مخصوصا دراین چنددهه اخیر بخاطر مشکلات اقتصادی.چون تورم.گرانی‌بی ارزشی پول و…

چون دراین چنددهه ما بازنشستگان فقط خدا خدا می‌کردیم که هرچه زودتر آخر ماه فرا رسد تا حقوق های ناکافی مان واریز شود تا بلکه با واریز شدن حقوق هایمان کمی صدای اعتراض طلبکاران چون مغازه داران .آشنایان و دوستانی که ازآنها قرض کرده ایم.خاموش شود.

حتی صدای اعتراض اهل خانواده خودمان که چندین سال فقط با وعده خواهم خرید.خواهم داد خواهیم رفت.کمی صبر کنید و…تا این سال ها درانتظار نگه داشته ایم.

دلیل این وضعیت کاملا واضح است چون هرماه ارزش پول حقومان کم شده.احناس چندبرابر گشته و ما حقوق بگیران بازنشسته ادارات هرماه که بگذرد بیشتر با گلایه های طلبکارانمان روبرو گشته ایم اما حداقل با دریافت همین‌حقوق ناکافی خودمان می توانستیم ذره ای از خواسته آنها را خاموش کنیم وکمی حفظ آبرو‌ نمائیم تابیشتر وبیشتر عرق شرمندگی بر پیشانی ماها ننشیند.

مخصوصا خانواده ای که با انتخاب شغل ما چه آرزوهایی داشته اند اما درگذر این سال ها متوجه شده اند که چه اشتباهی کرده اند که گرفتار ما بازنشسته درمانده گشته اند.

بازنشسته ای که فقط چون مسئولان کشورمان وعده میدهد و شعار.

خانواده ای که چندان انتظار زیادی هم ندارند .خوش هستند به خرید هر ۱۰ ساله پوشاک.رفتن سفر هر ۱۰ سال.بودن گوجه.سیب زمینی.پیاز درروی سفره .نه انتظار خوردن گوشت.میوه.شیرینیجات رنگارنگ.‌نه خرید هر ساله پوشاک درروزهای خاص سال چون عید فطر.عید قربان.نوروز و… که درسالیان نه چندان دور از آنها بهره مند بوده اند.چون‌ می دانند اوضاع مملکت ما دراین چنددهه چگونه گشته است و والدین خانواده ها هم چندان مقصر نیستند.

خانواده بازنشستگانی که زجر کشیدن.مصیبت درد.رنج و… دیدن را از ما والدین دراین چنددهه ارث برده اند خود می دانند که هر چند صدای مطالبه شان هم بلند شود چندان فایده ای ندارد.باید و باید به سوختن.ساختن عادت کنند.

خدایا نمی دانم گناه ناکرده مردمان ایران زمین .ایرانی با آن تاریخ بسیار درخشان سالیان نه‌چندان دور چه بوده که دچار چنین وضعیتی گشته اند؟

آیا امیدی به روزهای خوب درسالیان نه چندان دور هست؟ سالیانی که فرارسد ومردمان درمانده درزندگی دوباره بتوانند چون گذشته های نه چندان دور خوش باشند.

ومعنای واقعی زندگی را با برخوردارشدن از نعمات الهی درک کنند؟

ان شاءالله که چنین روزهایی هرچه زودتر فرا رسد تا مردمان ایران زمین که لایق برخوردار
شدن ازبهترین ها را دارند .به آن برسند.

www.ulkamiz.ir


نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا