وقتی مرگ عادی میشود

پاایگاه خبری اولکامیز- غفور کمی ، فعال رسانه : روزهای بدی را سپری میکنیم، روزهایی که هر روز با شنیدن خبر فوت عزیزی اندوهگین میشویم ، روزهایی که کرونای منحوس این مهمان ناخوانده خانوادههای زیادی را در سراسر کشور داغدار میکند.
دیدن هر روزه پیامهای تسلیت در صفحات مجازی برایمان عادی شده است.
گویی دیگر به شنیدن خبر مرگ انسانها عادت کردهایم.
آنچه که بیش از خود مرگِ آدمها هولناکتر است،این عادیانگاری و عادت کردن به شنیدن مرگ انسانهاست.
این روزها آمار رسمی فوتیهای کرونا به بالای ۶۰۰ نفر رسیده است (گفته میشود آمار اصلی ۲ الی ۳ برابر این رقم است) ۶۰۰نفر یعنی ۶۰۰ خانواده ، هر یک نفر از این عزیزان یا پدر خانوادهای هستند که با رفتنش خانوادهای بدون سرپرست و فرزندانی که یتیم و بدون پشتیبان میشوند، یا مادر خانهای هستند که با فوتش کودکانی از حمایت و آغوش پرمهر مادری محروم میشوند
ای کاش همان دوسال پیش مانند چین که ووهان را قرنطینه کرد و از گسترش کرونا به ایالتهای دیگر جلوگیری کرد ما نیز با قرنطینه قم از گسترش فاجعه پیشگیری میکردیم!
ایکاش زودتر از اینها برای واردات واکسن اقدام میکردیم!
ایکاش زمانی که سویه دلتای کرونا در هند گسترش یافت از ارتباطات هوایی و زمینی با این کشور و همسایهاش پاکستان جلوگیری میکردیم یا زمانیکه کرونای دلتا از پاکستان وارد سیستان و بلوچستان شد این استان قرنطینه میشد.
ایکاش به جای پروژههای زمانبر و هزینهبری چون تولید واکسن داخلی، همین هزینهها را برای واردات واکسن انجام میدادیم تا فرصت طلایی واکسیناسیون از دست نرفته و این فجایع را به جشم نمیدیدیم!
ایکاش جان انسانها برایمان ارزشمند بود و برای یکبار هم که شده مسئولین بیکفایتی که با بیعملی و اهمال خود و مسئولینی که با ارائه اطلاعات نادرست به مقامات بالاتر و با انگیزههای چاپلوسانه باعث از دست رفتن جانهای عزیز بسیاری شدهاند محاکمه میشدند!
ایکاش مردم ما در رعایت پروتکلها کوشاتر و جدی تر بودند و سادهانگارانه در دل تجمعات عزا و عروسی نمیرفتند!
ایکاش… و صدها کاش…
متأسفانه تصمیمگیران کشور همیشه زمانی فاجعه را جدی میگیرند که دیگر یا دیر شده یا کنترل آن بسیار سخت و پیچیده شده است.
همه ما و آحاد هموطنان برای مقابله با این بیماری مسئولیت داریم و هرچه در جایگاه تصمیمگیری بالاتری باشیم به همان میزان وظیفه سنگینتری در برابر عموم و در قبال جان مردم خواهیم داشت و بدانیم و آگاه باشیم که حتی اگر در این دنیا هم بتوانیم از زیر بار پاسخگویی در برابر محکمه و افکار عمومی شانه خالی کنیم یقینا در یومالحساب مفرّی برای فرار از عملکردمان در قبال جانهای بیشماری که غافلانه از دست رفتند نخواهیم داشت.
در پایان توجه مسئولین و مقامات را به کلامی از شهید رجائی جلب میکنم که فرموده بود: “در جهنم، خدا یک جایی دارد که فشار عذابش برابر با گناه ۳۶میلیون انسان (جمعیت آن زمان ایران ) است ، آنجا جای من است که هر حرکت و سخن و تصمیم من روی زندگی ۳۶میلیون انسان اثر میگذارد.
یک بله و یک نه زندگی ۳۶میلیون انسان را تحتالشعاع قرار میدهد.”
www.ulkamiz.ir



