سلطان صحنه

پایگاه خبری اولکامیز – اسفندیار قرنجیک:

استاد آنه محمد عاج
از ایل یمود. تیره جعفربای.  طایفه کلته و زیرطایفه آچ
برجسته ترین و نامدارترین هنرمند تئاتر ترکمن صحرا بودند. وقتی روی صحنه ظاهر میشدند، آن چنان هیبت و صلابت خاصی داشتند که تماشاگر را مجذوب خود می نمودند. گویی او سلطان صحنه بود.

ایشان یکی از بانیان اصلی تئاتر در ترکمن صحرا هستند که در قبل و بعد از انقلاب اسلامی، فعالیت های گسترده و چشمگیری در زمینه هنر تئاتر داشتند.
با اجرای نمایش هایی همچون [سنّت]_ [آتلان اوغلان].[اورال] و [قره چویین] در قبل از انقلاب اسلامی و نمایش های [ساقچی] [موسی خان و اسب های دشت] [بندی میان شدن تا رفتن] و خدمت بزرگی به فرهنگ و هنر این منطقه کردند

یادم می آید درسال ۱۳۶۴ کلاس دوم راهنمایی بودم. متوجه شدم که در سالن شهیدرجایی سابق واقع در باغ ملی نمایش به نام (ساقچی) بر روی صحنه بود.هرطور شده رفتم و دیدم و به شدت منقلب شدم و با دیدن آن، بنده نیز به هنر تئاتر علاقه مند شدم.

ایشان را در پشت صحنه دیدم و سلام دادم و به او تبریک گفتم و عرض کردم استاد! چگونه میتوانم در هنر تئاتر فعالیت نمایم. ایشان با آن هیبت والای خود لبخندی زندند و فرمودند: پسرجان قدم نهادن در هر هنر و حرفه ای دو شرط دارد:
شرط لازم  و شرط کافی.
شرط لازم، علاقه و  استعداد درونی توست. و شرط کافی، تمرین و ممارست فراوان است.

براستی که ایشان الگوی بزرگی برای جوانان علاقمند به تئاتر در ترکمن صحرا بودند و همیشه تاکید داشتند که در نمایش هایی که روی صحنه می بریم به فرهنگ و آداب و رسوم ترکمن نیز اشاره کنیم و این فرهنگ و آیین های کهن را که میراث معنوی ماست، به نسل های آینده منتقل کنیم.

استاد همیشه صحنه تئاتر را مقدس می دانستند و تئاتر را عبادتگاه فرض می کردند. من به تبع آن، بنده میگویم که:

تئاتر، عبادتگاهیست که انسان های عاشق و لایق در آن گرد آمده اند تا پیرامون حقایق بشری به نیایش عشق بپردازند.

استاد اعتقاد داشتند که یک هنرمند تئاتر هیچوقت سراغ ناهنجاری های اجتماعی نمی رود. هرگز سراغ دزدی، خرابکاری، مردم آزاری و … نمی‌رود زیرا از فرجام دزدی و مردم آزاری و … بر روی صحنه آگاه می‌شود.

روحش شاد و راهش پُر رهرو باد!

WWW.ULKAMIZ.IR