مطالب ویژه

پسران کار و نان می خواهند نه نام و نشان در تقویم!!

پایگاه خبری اولکامیز – محمود رحیمی، فعال رسانه

📌گذر ازشعارگرایی به حل چالش‌های زیستی و هویتی نسل جوان باشیم

🔴شورای فرهنگ عمومی کشور هجدهم آذرماه را رسماً به‌عنوان «روز پسر» به تقویم رسمی کشور افزود. بی‌شک نام‌گذاری یک روز برای گرامیداشت جایگاه پسران و مردان فردای ایران، گامی پسندیده است؛ اما پرسش بنیادی و مسئولانه‌ای که باید در برابر تصمیم‌گیران و سیاست‌گذاران کشور نهاد این است: آیا تعیین یک روز در تقویم، گرهی از کلاف درهم‌پیچیدهٔ چالش‌های پسران باز خواهد کرد؟

📌پسران این سرزمین با نام‌ها و تبریک‌های نمادین زندگی نمی‌کنند؛ آنان با واقعیت‌های سخت، هزینه‌های سرسام‌آور زندگی، و دغدغه‌های مبهم آینده روبه‌رو هستند. نام‌گذاری یک روز زمانی اعتبار و معنا می‌یابد که پیش از آن، زیست واقعی، نیازهای ملموس و جایگاه اجتماعی آن گروه هدف بررسی شده باشد.

📌امروز پسران ایران در گذر از مقطع نوجوانی به جوانی با زنجیره‌ای از موانع ساختاری دست‌وپنجه نرم می‌کنند:

📌بلاتکلیفی خدمت سربازی و ورود به بازار کار:

دوره سربازی همچنان یکی از اصلی‌ترین ایستگاه‌های توقف دوساله در شکوفایی اقتصادی جوانان است. نیاز مبرم به بازنگری در ساختار خدمت نظام وظیفه، حرکت به سمت سربازی حرفه‌ای یا مهارت‌محور، و کاهش موانع استخدامی پس از فراغت از تحصیل بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود.

📌مشکل مسکن و بن‌بست در تشکیل خانواده:

چگونه می‌توان از پسری که در آغاز راه اشتغال است، انتظار ازدواج و فرزندآوری داشت، در حالی که هزینه‌های رهن و اجاره یک مسکن معمولی از توان کل سال‌های پس‌انداز او فراتر رفته است؟ تسهیلات بانکی موجود نیز با تورم حاکم بر بازار مسکن و هزینه‌های اولیه زندگی همخوانی ندارد و صف‌های طولانی دریافت وام خود به مانعی دیگر تبدیل شده است.

📌شکاف میان مدرک دانشگاهی و مهارت‌های درآمدزا:

نسلی که سال‌های طلایی عمر خود را در دانشگاه‌ها سپری کرده، اغلب پس از فارغ‌التحصیلی خود را فاقد مهارت‌های فنی و کاربردی مورد نیاز بازار کار می‌بیند؛ امری که به احساس پوچی و کاهش اعتمادبه‌نفس دامن می‌زند.

📌تأخیر در استقلال فردی و تبعات روانی آن:

امروز شمار قابل‌توجهی از پسران شایسته و توانمند، ناخواسته و از سر اجبار معیشتی، در سنی که باید تکیه‌گاه خانواده باشند، وابسته به سفره و سرپناه پدری مانده‌اند. پیامد طبیعی این وضعیت تحمیلی، شکل‌گیری احساس سربار بودن، انزوا، اضطراب نسبت به آینده و فرسایش روانی سرمایه انسانی کشور است.

پسران امروز، شعار و نماد نمی‌خواهند؛ آنان نیازمند سیاست‌گذاری‌های کارآمد و شجاعانه هستند:

📌ایجاد فرصت‌های پایدار شغلی و حمایت واقعی از کارآفرینی و کسب‌وکارهای نوین؛

📌تدوین بسته‌های حمایتی هدفمند در حوزه مسکن جوانان و تأمین جهیزیه؛

📌رفع موانع ساختاری ورود به بازار کار از طریق ساماندهی قانون خدمت وظیفه و ارتقای مهارت‌آموزی حرفه‌ای.

🔴روز پسر تنها زمانی شایسته تبریک خواهد بود که برای آینده، اشتغال، مسکن و کرامت انسانی آنان طرحی عملی و امیدی روشن روی میز تصمیم‌سازان کشور قرار گیرد.

www.ulkamiz.ir


نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا