صدای عشق و عدالت

پایگاه خبری اولکامیز – همرا نوری زاده قرجه:

در تاریخ اقوام، گاه صدایی می‌خروشد که نه تنها زبان گویشورانش را، بلکه روح سرزمینش را زنده می‌کند. مختوم‌قلی فراغی، شاعرِ شوریده‌دل و فرزانه‌ ترکمن، از آن صداهایی‌ست که قرن‌ها پس از خاموشیِ جسم، هنوز در جان مردم می‌تپد.

امروز، در دویست‌ونود‌ودومین سالروز زایش این میراث‌دار درد و دانایی، ما نه فقط تولد شاعری را گرامی می‌داریم، بلکه به پیشگاه اندیشه‌ای تعظیم می‌کنیم که در اوج سادگی، شکوه انسانیت و حقیقت را فریاد زد.

فراغی، زبان مردمان بی‌صدایی بود که می‌خواستند عدالت، عشق، دین و وطن را در قالبی از نور فریاد کنند. او چون آینه‌ای پاک، رنج مردم را بی‌پیرایه بازتاب داد و شعرش را پل پیوند زمین و آسمان کرد.

در جهانی که واژه‌ها گاه رنگ می‌بازند، اشعار مختوم‌قلی هنوز بوی خاک و آب و آفتاب می‌دهد. هنوز که هنوز است، صدای او از دل دشت‌ها برمی‌خیزد، در دل کودک ترکمنی زمزمه می‌شود و در چشمان مادر سالخورده‌ای برق امید می‌زند.

او نه تنها شاعر بود، که حافظِ هویتِ قومی و صدای بیدار یک تاریخ گمشده. نامش را با عشق، راهش را با آگاهی و یادش را با افتخار گرامی می‌داریم.

به احترام صدایی که خاموش نشد. به افتخار شاعری که هنوز می‌نویسد.

www.ulkamiz.ir