یادداشت

یارانه تربیت

پایگاه خبری اولکامیز – در هر جامعه ای انسان ها ازنظر نوع اعمال ورفتار دوگروه هستند. که عامل جدایی اندو نوع تربیت افراد توسط گروههاست. یک گروه افرادی هستندکه والدین انها ویا سازمان های تعلیم دهنده نتوانستند انها را مطیع قوانین اجتماعی پرورش دهند.این گروه درهرجا که حضوردارند اکثرا مخرب ونابودکننده اموری هستند که حاکمان ومسئولان می خواهند آنرا درجامعه گسترش دهند مانند .نظم .ترتیب. آرامش . آسایش و .. .

اما این گروه همیشه ودرتمام حیات خودشان طوری زندگی می کنند که بر هم زننده جامعه اجتماعی هستند . در رابطه با علل این حرکات و رفتارها باید به مواردی چون عدم تربیت. عدم آموزش کافی و وافی ، توسط والدین ویا سازمان های مربوطه چون اموزش وپرورش .حوزه های علمیه .رسانه های ارتباطی و . .  اشاره کرد.

والدین به عللی ازجمله عدم آگاهی. عدم فرصت و یا مشکلات اقتصادی و خانوادگی و … و سازمان ها به عللی چون ناتوانی در آموزش. عدم استفاده از کارشناسان خبره و یا اهمیت ندادن به آینده کودکان و جوانان و . . . . اما در مقابل این گروه افرادی هستند که در جامعه وجود آنها یک نعمت بزرگ برای والدین و برای مسئولان است.

دلیل اصلی آن حرکات رفتار و کردار انهاست بطوربکه همه به این نوع امور افتخار می ورزند.چون والدین ویا سازمان های مربوطه خوب میدانند که انسان بعنوان اشرف مخلوقات انقدر توانایی دارد که رفتار وکردار وگفتار خودش را کنترل کندوبخوبی پرورش یابد که مایه فخر خداوندوانبیا وفرشتگان و . .. گردد.

والدین وسازمان های مربوطه جهت رساندن فرزندان جامعه به این درجه .با اراده وهمت وتلاش کافی وبا استفاده از کارشناسان خبره وبرنامه ریزی های علمی و مدون و . . و جهت تربیت آنها کوشش نموده اند و حاصل زحمات انها جوانانی با اخلاق ، خلاق ، متخصص ، آگاه ، دیندار ، وفادار به حاکمان و قوانین حکومتی و .. . . خلاصه قصدم از بیان این مطالب این است که آیا حاکمان نباید به طریقی والدین. و یا سازمان های مربوطه با گروه دوم را تشویق و یا به اصطلاح یارانه تربیت دهند؟

دلیل این گفتارم بدین جهت است که همانطوریکه همه میدانند گروه اولی ها با حرکاتشان چقدر به جامعه آسیب می رسانند و همه امور را بهم می زنند. مثلا با درگیریها .دزدی ها .تخریب ها و یا پخش و گسترش مواد مخدر و . .  که سر جمع از نظر اقتصادی خیلی خیلی به حاکمان و مسئولان و در نهایت به کشور بار مالی بجا می گذارند.خوب در مقابل والدین ویا سازمان های مربوط به گروه دوم نه تنها بارمالی برای کشور ندارند بلکه کلا درامدزا هم هستند.

پس در قبال این درامد زایی ، آیا نباید والدین یا گروههای تربیت کننده گروه دوم تشویق شوند؟ بنظرم اگر حاکمان گروه دوم را مورد تشویق قرار دهند. برای سایر خانواده ها الگو خواهند شد.شاید افرادی گویندکه خودبخود این خانواده ها با داشتن افراد موفق وبارسیدن به درجات بالای معنوی تشویق شده اند .

آری درست است که آنها تشویق شده اند و فرزندانشان درجامعه به مقام ودرجه اقتصادی واجتماعی و . . رسیده اند. اما باز هم هستند افرادی که درجامعه بیمار که روابط جایگزین ضوابط شده نمی توانند به حق واقعی خودشان برسند.باید که حاکمان نسبت به اینگونه افراداحساس مسئولیت کنند و تا رسیدن به شغل و درآمد و . . ارانه تربیت دهند . چون اینگونه افراد برعکس گروه اولی هیچ بارمالی برای حاکمان ندارند وبراساس تربیت خودشان نمی خواهند مثل گروه اولی هاکارهای خلافی انجام دهند..

باید که دولت ها همانطوریکه جهت جبران خسارت گروه اولی ها از بیت المال هزینه می کند .برای گروه دومی هاهم هزینه کند.گرچه هزینه برای گروه دومی ها خیلی هزینه هم نیست.بلکه جلوگیری ازانواع مفاسداجتماعی است . آیا والدینی که تحت شرایط سخت اجتماعی وفرهنگی فرزندان خودرا طوری تربیت نموده اند که دست به اعمال زشت وخلاف قانون نزنند..

با والدینی که نه تنها فرزندان خودرا تربیت نکرده اند بلکه درشرایطی خودشان تشویق کننده بودند نباید درنگاه حاکمان و مسئولان فرقی داشته باشد؟ آری هر انسانی معتقد است که باید بین این دو گروه تفاوتی درنگاه حاکمان و مسئولان باشد و همانطوریکه اشاره کردم. این تفاوت در دریافت یارانه تربیت باید باشد . مثل یارانه ای که دولت ها در مصرف. بنزین وبرق و آب وگاز ووووووو به افرادخاص می دهد.


نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا