پایگاه خبری اولکامیز- بارها در نمازهای جمعه و عیدین گنبد، وعظ و بیاناتش را شنیده بودم؛ صریح ، باصلابت و پرمحتوا سخن می گفت. این اواخر بخاطر مشکل حنجره، صدایش کمی ناگیرا و سخناش تا حدودی مبهم شده بود.
به عنوان یک خبرنگار بارها حضور پرمعنایش را در جلسات شورای اداری شهرستان و یا مراسم های مختلف دینی فرهنگی اجتماعی سیاسی حس می کردم.گاه به زبان فارسی حرف می زد. کوتاه و گویا. و عجیب اینکه برخلاف بسیاری از روحانیون ترکمن در تکلم به زبان رسمی مسلط بود.
آخرین بار آخوند جاور را حدود دو هفته پیش در چادر عزای پدر همسرش غفور آخوند نوبری در خیابان ستار قرنجیک دیدم. بامتانت روی صندلی نشسته بود، نحیف و لاغر شده بود. نگاهش پرمعنا بود گویی به مرگ می اندیشید. با بیانی کوتاه از حاضرین تشکر می کرد.
اخیرا به علت عارضه حاد ریوی در بیمارستان پیامبر اکرم شهر و دیارش بستری شد. به علت وخیم شدن حالش به بیمارستان صیاد شیرازی گرگان انتقال یافت.
چند روزی در گرگان بستری بود و سرانجام بامداد روز دوشنبه چهارم آبان قبل از طلوع آفتاب با خوف و رجا چشم از جهان فرو بست و دوستدارانش را در حزن و اندوه گذاشت.
خبر وفات امام جمعه گنبد به سرعت در فضای مجازی پیچید. ظهرگاه از مساجد شهر و روستا هم اعلام شد و جرجان رمین این دیار کهن بار دیگر در غم از دست دادن یکی از فرزندان خدوم خود نشست.
جمعیت کثیری از مؤمنین ساعت سه و نیم بعد الظهر همان روز در نماز جنازه اش شرکت کردند و با چشمانی اشکبار با عالم وارسته نرکمن وداع گفتند.
کریم آخوند جاور سال ۱۳۳۷ در روستای قرنجیک گوگجلی در خانواده ای متدین چشم به جهان گشود. پدرش محمد طاغان آخوند چند دهه قبل اوایل انقلاب ۵۷ از روستا به گنبدکاووس کوچ کرد و در این شهر تاریخی به عنوان یکی از علمای شاخص منطقه ایفای نقش داشت.
کریم آخوند در حوزه علمیه نعمانی کومیش دپه استاد حاج عبدی جان آخوند نبوی نژاد تحصیل کرد و به درجه ی آخوندی رسیده است. استاد دومش مرحوم پدرش بود.
کریم آخوند بعد از وفات پدرش، راهش را ادامه داد و مدیریت حوزه علمیه جمیلیه گنبدکاووس ( محمد طاغان آخوند) را بر عهده گرفت.
سال ۱۳۷۸ بعد از کسالت و به سن کهولت رسیدن پدرشان در کنار حاج آخوند طلایی و حاج محمد آخوند نوریزاد تکه به عنوان امام جمعه جوان برگزیده شد. و نزدیک به ۲۰ سال امام جمعه بود.
او در حج و زیارت و بعثه مقام معظم رهبری به عنوان روحانی کاروان چندین سال به سرزمین وحی شتافت. حادثه ای شگفت انگیز بر او زخ داد که در سازمان حج و زیارت و بعثه به شهید زنده معروف شد.
به گفته حاج نورجان آق ماجرا از این قرار بود که در سال ۱۳۹۴ در حادثه منا آخوند جاور را در کاور فوت شدگان گذاشته بودند که خود ایشان پس از ساعاتی با احساس سردی و برخورد بدن به یخ تکان خورده و زیپ کاور را باز کرده اند.
آخوند جاور در علم فقه یکی از افراد زبده در میان روحانیت اهل سنت بودند. در صراحت و رک گویی و پایبند به دین اسلام و مذهب فقه حنفی معروف بودند. اغلب اوقات در سخنرانی هایشان در کنار مسائل فقهی و آیات و قرآن از نارسایی ها و مشکلات ، مسائل اجتماعی نیز صحبت می کردند که مهمترین ویژگی خطابه هایش بود.
از این عالم ربانی سه پسر و دو دختر به یادگار ماند. یکی از فرزندانش به نام محمد رحیم آخوند جاور حوزوی و شاگرد حاج بایرام گلدی آخوند نبوی نژاد از کومیش دپه است و در حوزه علمیه جمیلیه در کنار پدرش فعالیت می کرد.
حاج عبدالکریم آخوند جاور ۶۸ سال در این دنیای فانی زیست. و در کنار مزار پدر بزرگوارشان در آرامگاه مسلمین ( آق قایا ) چهره در نقاب خاک کشید. خدایش رحمت کند یادش گرامی و نام نیکش ماندگار باد.
* در تحریر این یادداشت از اطلاعاتی که حاج نورجان آق فعال حج و زیارت در اختیارم گذاشت استفاده شد که از همکاری ایشان تشکر می کنیم.
نگارنده : عبداللطیف ایزدی
www.ulkamiz.ir
