قاتل زنجیره ای خانواده ما

پایگاه خبری اولکامیز -نمی دانم چوب کدامین گناه خود را میخوریم که قاتل زنجیره ای ،عضوی دیگر از اعضای خانواده ما رافرا می خواند.
یکبار دیگر ،زنگ درنگ وتفکر به صدا در می آید.
قاصد مرگ، پیغامی برای من دارد
اتفاقی ،مشابه سر نوشت شاه محمد
اینبار همشیره ام
چیزی به پایان زندگی اش نمانده است.
هیچکس نمی خواهد بمیرد ،حتی کسانی که قرار است به بهشت بروند نیز راضی به مردن نمی باشند.
غافل از اینکه این مرگ نیست که باید از آن بترسیم .
ترس واقعی از بد زندگی کردن ویا هرگز زندگی نکردن است
او دیریست با سرطان در گلاویز بود .
او اکنون مغلوب شده.
علت شکست اش را پزشکان ،انسداد روزنه امید ذکر کردند.
فصل خزان، زمانی بر او تازید ،که در محکمه قضایی ، در مقابل عروس ودلبندش قرار گرفته بود .
قصه های تلخ جراید در بخش حوادث فقط برای دیگران نمی باشد
او بسیار نا امید، از نقش ونگاری که بر لوح ضمیر خود نگاشته بود
وناامید از دنیایش ،که اینچنین زشت ،معماری ،وبنا یش را بر بنیاد کژی بنا نهاده بود.
فرزند در مقابل مادر ،در محکمه قضایی
بی نهایت احساس درماندگی می کنم از روایت این حادثه واحساس سر بلندی از اینکه جسارت بیانش را داشتم بی تفاوت نبوده وبه رنج انسانها …..
اگر چه تبرئه شد
این رنجی بود که تا عمق وجودش رخنه کرده بود.
چون بعد انسانی انسان است که به خانواده استقامت می بخشد تا هر درد ورنجی را به جان بخرد.
نقاب از چهره بر افتد
مدال از چهره گیتی بسترد.
او اکنون دلش خواب می خواهد
آرامش اش را توی این خواب می بیند
خوابی عمیق که هر گز بیدار نشود.
وقتی زندگی ارزش زندگی کردن نداشته باشد،اینگونه خواب
پایان خوش همه نا خوشی های او می باشد.
نمی دانم چه چیزی به زندگی معنا می بخشد
وقتی زندگی ،معنای واقعی خود را از دست می دهد
بدنبال معنایی ،روابطم را با دسته ای از دوستان محبوبم قوی تر می کنم
تلاش می کنم عضوی از یک اجتماع باشم
تا اینکه حسی ای ازتعلق به یک اجتماع را در خودم خلق وتقویت می کنم .
هدف از نگارش این متن ،علاوه بر ارائه تسلایی که به من ارزانی می دارد،ترکیب مضامین دوستی ،عشق،فقدان وسرنوشت زندگیمان نیز می باشد
مبادا غفلت وبی خبری ،چشم بصیرت ما را کور وگوش جان ما را کر نماید.
گاهی نعره های مرگ را باید شنید .همه در نهایت خواهیم مرد .این مردن ها ما را وادار می کند تا بیشتر بیندیشیم ،برای چگونه زیستن وچگونه مردن
گاهی باید دلتنگ چهره هایی باشیم که نمی دانیم خاک ،با آنان چه کرده است.
گاهی باید بغض هایی که در حال ترکیدن است ،باید بترکد
عواطف، ما را تکان می دهد وغم واندوه را ملموس تر می کند وبه ما می آموزد تا با ابعاد درون خود ،بیشتر آشنا بشویم وبرای اتصال به خود بر تر ،قدم به درون توانایی های خود بگذاریم
روزگار بهتری از راه می رسند
شعله های امید جوانه خواهند زد
ما مجبوریم موانع را بر طرف وجهان را از دریچه عشق ومهربانی بنگریم.
سیمین شهر امچلی ؛علی بشارتی
پنجشنبه ۹دیماه ۱۴۰۰
www.ulkamiz.ir



